Mesele ağaç, gelsene?

Çamlığı istediler, direndik…

5 Ocak Stadı’nı betonarme ranta dönüştürmek istediler, “hayır” dedik.

Şimdi de şehrin göbeğinde hem şifa hem de oksijen dağıtan Çukurova Dr. Aşkım Tüfekçi Devlet Hastanesi’nin bahçesindeki 150 çam ağacını katletmek istiyorlar.

Sebep?  “İdare binası yapacağız”…

Bak muhafazakar kardeşim…

Dinle ülkücü kardeşim…

Kulak ver solcu arkadaşım…

Gezi Parkı’nda ağaçları kesip kışla yapmak istediler. Karşı çıkanlara gösterilen şiddet ve zulüm üzerine milyonlar sokaklara döküldü.

Anayasal hakkını kullanmak isteyen vatandaşlar Türk demokrasi tarihinin en büyük polis şiddeti ile karşı karşıya kaldı.

Sonra işler değişti. Ağaç olmaktan çıktı. Çünkü mesele artık ağaçların kesilmesine karşı çıkmaktan çok,

Ağaçların kesilmesini istemeyen, en temel ve Anayasa güvencesi altıdaki protesto hakkını kullanan vatandaşlara; çok ağır bir şiddet diline, öfkeye, yaralamaya ve hatta ölümlere karşı dayanışmaya dönüştü.

Evet, “Mesele ağaç değil, daha anlamadın mı?” dedik.

Ve sen dedin ki, “Bak işte ağaç değilmiş”. Sen de haklıydın, artık ağaçtan da öte mesele insanlıktı. Mesela demokrasiydi. Mesele özgürlüklerdi.

Ali İsmail,

Abdocan,

Ethem,

Medeni,

Ahmet,

Mehmet,

Ve Berkin…

Bu isimleri hatırlıyor musun? Biz hiç unutmuyoruz. Unutursak kalbimiz kurusun…

Ağaç için, yeşil için, kendi yaşam alanları adına kendilerine danışılmasını istediği için jopla, gazla, tomayla zalim bir şiddete maruz kalanların demokratik haklarını savunmaya omuz verdikleri için öldüler.

Sen yoktun…

Tamam, muhafazakar bir partiye oy veriyorsun.

Peki, Tayyip Erdoğan’ı çok seviyorsun.

Eyvallah, Gezi’de “bunlar darbeci” diye kandırıldın…

Bunların hiçbirisi, Aşkım Tüfekçi Hastanesi, hemen yanında üç kuruşa kiraya verdiği arsaları dururken, yaşadığın şehrin nefes almasını sağlayan akciğerlerinin, “İdare binası yapacağız” diye söküp çıkarılmak istenmesine “hayır” demene engel değil.

“Hayır” deyince…

Ne CHP’li olursun, ne de AKP’li olmaktan çıkarsın.

Ne karşıt, darbeci, vandal olursun; ne de yandaş olmaktan çıkarsın.

Sadece “insalık” adına, “kentinin geleceği” adına saf tutmuş olursun.

Çünkü…

Sen de nefes alıyorsun.

Senin de çocuklarının yeşil bir geleceğe ihtiyacı var.

Üstelik…

Bu kez mesele sadece ama sadece “ağaç”.

Ben de oradayım.

Haydi gelsene…