Mini öyküler

Nazi Subayı bir gözünü savaşta kaybetmişti. Yahudi bir göz doktoru, onu tedavi edip göz yerine cam taktı. Doktor işi öylesine güzel yapmıştı ki, cam gözü, gerçek gözden ayırt etmem mümkün değildi.

Bu nedenle subay, iktidar karşıtı tutsaklarla alay ederek onlara hangi gözünün gerçek, hangi gözünün cam olduğunu sorar ve bilmeyenleri kurşuna dizerdi.

Yine bir gün Komünist bir sendikacının küçük oğluna aynı soruyu sordu:

“Hangi gözüm gerçek?” Çocuk tereddüt etmeden cam olan gözü gösterdi. Subay alay ederek:

“Nereden bildin?” diye sordu. Çocuk yine tereddüt etmeden:

“Çünkü daha insanca bakıyorlar” diye yanıtladı.

*

Gözler değildir güzel olan bakışlardır.

Veya gözler değildir şeytani olan bakışlardır.

*

Evliliklerinin 30’dan fazla yılını devirmiş olan çift, akşam dalgın dalgın televizyon seyrediyorlar. Adam ile kadın arasında şöyle bir konuşma geçer.

Adam: “Aşkımız bitti mi?”

Kadın: “Aman ne aşı aşk mı kaldı?”

Adam: “Peki sabah için yeşil zeytin ve ekmek var mı?”

Kadın: “Var”

Adam: “O halde mesele yok. Bundan sonra aşksız da devam edebiliriz. Ama ekmek ve zeytinsiz asla…”

*

Aşk, aşka ihtiyaç duymadığın zaman hissetmiş olduğu duygudur.

Aşka ihtiyaç hissetmiş isen o aşk değil, ihtiyaç duyduğun bir duygudur.

*

Adana- Mersin treninde en gürültülü yer, son vagonun en arkasında kalan bölümdür.

Özellikle ekspress trene bindiğim zaman hemen en arka vagonun olabildiğince en arkasına giderim. Orada koltuk yoktur. Ayakta yolculuk yaparım.

Özellikle ilk bahar ve yaz aylarında mehtabın olduğu akşam saatlerinde tren yolculuğu bana olağanüstü duygular yaşatır.

Tren hareket edince, vagonların ve rayların sesi öylesine yükselir, öylesine kulak tırmalar ki… Bazıları buna dayanamaz.

Ancak bu gürültü öylesine ritmik bir hal alır ki, gürültü olmaktan çıkar bir ahenge dönüşür.

Gürültünün ahenginin verdiği sükûneti hiçbir şeyde bulamam.

Gürültünün ahengi, bestecisi doğa olan bir senfonidir. .

Böyle bir anda tam da ahenkli gürültünün huzuru içinde mehtabı seyrederek yolculuk yaparken bir kişi geldi çekirdek yemeye başladı. Kompartımanda çekirdek yiyemediği için dışarıya çıkmıştı.

Allah’ım doğanın bu senfonisi, çekirdek çıtlamalarına kurban olmak üzereydi. Dayanamadım ve çekirdek yiyene:

“bey efendi öteki bölüme gidermişin? Çekirdek çıtlamaları beni rahatsız etti” dedim.

Dondu kaldı. Bir çekirdek ağzında kalmıştı. Şaşkınlıkla:

“Bu gürültüde mi?” diye sorabildi. Cevap vermedim. Ne olduğunu anlayamadığı için korktu. Bana bir deliymişim gibi bakarak öteki tarafa gitti.

*

Bazı konuşma ve kelimeler, doğanın ahengini bozar.

Bazı insanların varlığı da…