“Muhsin” Bey’in hatırasına!

Ah be ustam!

İsmi ile müsemma insansın vesselam!

Öyle tanındın, öyle bilindin, öylesine iman ettin ki; ölesiye ..

Sahi kaç kişi merak etmiştir, okunan ezan eşliğinde onurla kulağına söylenen ismi?

Hasan; Güzel, İyi ve hayırlı iş. Ahsen; Çok güzel, en güzel. İhsan: İyilik etme, iyi davranma, bağışlama, bağışta bulunma, bağışlanan şey, lütuf, inayet. Peygamber tanımıyla; Allah’ı görüyormuşçasına O’na kulluk ve ibadette bulunma ve yaşama anlayışı.

Hayatın her salisesini, her santimetre karesini, her evresini imtihan olarak görme ve buna göre yaşama mantık mantalitesindeki rikkat ve dikkat..

Bunların türevinden oluşan bir kabul ve teslimiyet sofrası: Muhsin.. Yani en yalın tanımıyla; İyilik eden. Bir tek kötülüğüne şahit olunmayan bir iyiliksever.. Ve kutlu kelamda yer alan enfes bir karşılık:

“Allah İyilik edenleri s e v e r!”

O sevdiyse düşman ne ki.. O düşmansa; dost nice ki!

Ah be Usta!

Değeri kaybetmeden bilmek, erdemdir. Bizde ne gezer? Yitik sevdalar uğruna çıkılan yokuşlarda çekilen susuzluk.. Karanlığın en zifirisinde bir hüzme olabilme kaygısı.. Çatlamış, çorak olmuş ruh ve akıllara, kaskatı olmuş yüreklerin buz kesmiş dimağların nalanına müsekkin olabilme telaşı.. Deryanın bir zerre hükmünde olduğu alemlerin arasında, bir katre de olsa kendini verebilme, ülkesine, ülküsüne, imanına, insanına feda olabilme tutkusu..

Kimi porsukların gerdanını süsleyen elmasların bile imrendiği, değeri pek bilinmeyen değerler var ya !..

Yıl; 1954, Şarkışla, Sivas ve 25 Mart 2009; Göksun, Kahramanmaraş. (Arayı doldurabilmek O’nunla ve onurla.. Herkesin kârı değil..) Siyasetçi. (Politikacı değil) 19., 20., ve 23. dönem TBMM Sivas milletvekili ve Büyük Birlik Partisi'nin kurucusu. Yazıcıoğlu, 25 Mart 2009 günü bir helikopter kazasında… Olmadı! Isıtmıyor içimi. Dondurucu bir biyografik tanımlama. Hepsinin özeti bu olamaz.

Bana nahoş geliyor! Sanki enkazın yedi kat altındaki kuytulardayım. Küf tutmuş, don kesmiş betonarme yığınların altında.. Tonlarca ağırlığın ne demek olduğunu keşfetmenin üzüntüsü içindeyim. Farkında olmanın bedelini öğreten bir duygu anaforunun tam orta yerinde..

Yetmeyen zamanın oburluğundan, doymak bilmeyen nefsimin, kulaklarımı sağır eden, içten içe can alıcı naraları altında..

Bir sessiz çığlığı çok sonralardan duyabildik. Üşüyorum diye..

Hayıflandık, gıpta ile baktık.. Öl/dürül/dü sanılan dipdirilerden..

Oysa üşüyen o, donan bizdik.. Kurtulan o, esir biz! Kardeş o, kalleşler..

Kendi Nirvana’larından, uzak diyarlarda hayat sürdüklerini sananlar topluluğu arasında..

Ah Kardeşlik!

Sana oyumu vermedim geçmişimde..

Ama sana gönlümü verdim be Usta, geleceğime dair..

Sen, zemheri soğuk iklimlerin sıcak esintiler sunan prensi! Her karın yağışında, ak rengiyle; tüm kirleri örten, üşüyen yeryüzünü bir yorgan gibi saran mefkuresinin ısıtan sıcaklığıyla, soğukları iliklerine kadar hisseden depremzedeleri her anışımda hatırladığım güzellik.. Bizden hâllicesin..

Sen üşüdün, üzüldün.. Biz donduk, buz kesti yüreklerimiz.. Kardeşliğine muhtaç.. Çünkü kardeşliği yetim bırakanların nadidelerindensin. Sende hep kardeşlik gördüm be Usta!

Hüzün okuyan gözlerinin bebeklerindeki kardeşlik, hep içimi ısıttı!

Herkese lazım bir sevdanla, her eve lazım bir birey, her gönülde yeri olan nadide bir gül oldun!

İsmin gibi, iyiliği taşıdın ötelere..

Anılmaya ve anlaşılmaya değersin!

Rahmet seninle olsun..

Vesselam..

akt