Ne yiğitler götürdü zaman

Adana’nın eski fotoğraflarına bakarken, o dönem yaşayan insanların tarzı dikkatimi çekti. Aslında çocukluğuma kadar süregelen kültürü hatırlattı desem daha doğru olur. Ayakkabısının arkasına basardı erkekler, karıncayı bile incitmezdi. Bitirim derlerdi onlara, kendilerine çürürlerdi, başkalarına zarar vermektense. Hasmıyla el sıkışmak bile delikanlılıktandı, hısmına kalleşlik etmek ne kelime. O zamanlar da tahrike açıktı delikanlılık, ama dolduruşa getirmek kolay değildi bıçkınları. O bıçkınlar ki, ilkokul diploması bile yok ama hepsi de hayat mektebinin mezunları. Herkes insan sarrafıydı, iti kopuğu gözünden tanırdı. Sadri Alışık o zamanlar yürek heykeli. Herkes Sadri Alışık... Mahalleli bir yanlış yapmaya kalksa kendinden utanırdı. Ülkenin kılına zarar gelmesin diye çırpınan insanları vardı bu ülkenin. Başkalarını okumaktan kendilerini unuturlardı çok zaman. Sebil ederlerdi ömürlerini. Topluma hayat veren heykel gibiydiler. Hepsi de geceleri tek tabanca, hiçbiri silah kullanmazdı. Bazen intihar mektupları bırakırlardı oturdukları taşın altına. Öldüklerinde bile yüzükleri parmaklarından çıkmazdı. Adamlığın resmini çizen insanları vardı şehirlerin. Dünya barışına imzaydı, onların mahallelere attıkları imza. Asayiş onlarla berkemaldi, bakmayın bitirim denildiğine. Kan kusarlardı da "Kızılcık şerbeti içtik" derlerdi. Hiçbirinin, "Nerede bu devlet, açız!" diye haykırdığı görülmüş değildi. Her biri su sattı, simit sattı ama kendisini satmadı. Onlar sadece saygının karşısında eğildi. "Müebbet sevda" diye bir gerçek vardı, şimdiki züppelerin asla hissedemeyeceği. Kül olacak kadar yanardı erkekler, bazen ne gemiler yanardı. Siyah beyazdı bütün filmleri. Ömürleri doludizgin ama acımasızca geçti. Delikanlılığını kaybettikten sonradır, ülkenin bu hale gelmesi. Ülkemiz tarihin en acımasız dönemini yaşıyor. Şimdiki delikanlılar kadın satıyor, uyuşturucu satıyor, vatan satıyor. Unutkan bir tarihimiz var. Oysa isimsiz mezarlarda ne yiğitler yatıyor.