Ramazan ayı boyunca mümkünse hiç yazı yazmamayı, kelam ve kalemin dahası ruh dünyamın da itikâfa ihtiyacı olduğunu düşünerek tefekküre dayalı bir mola vermeyi istiyordum. Olmadı, olmuyor!
Hızlı seyreden ve biteviye değişen gündem; baş döndürücü karmaşası, yürek sızlatan etki ve sonuçları ile bizleri yine bizden alıp götürmeye devam ediyor.
Lokal ve ulusal hatta uluslar arası arenada gelişen siyasi atmosferin nefes kesen esintisi ayrı bir konu. Yaşanan ve yaşanmakta olan bunca şeylere rağmen, içinde bulunduğumuz merhamet iklimine uygun tespit, tavsiye ve uyarılarla, yürek sızlatan kimi acı realitelerimize değinerek Ramazan Ayını kısmet olursa programlamak istiyorum. Yerel ve Genel siyasete bulaşmak istemiyorum, yerelde ve genelde oluşturulmaya çalışılan ve özellikle toplumun içine çekilmek istendiği “siyasi bataklık” tuzağına düşmek istemiyorum bu ayda…
Bu iklimi, iklimin gerekliliklerine göre solumak arzusundayım! Zira gelecekte çok lazım olacak!
Yüzyıllar öncesi dillere destan olan “Cahiliye Dönemi” herkesin malumu… Ölçüsüzlüğün ölçü olduğu bir fütursuzluk ve pervasızlık çağı…
İnsanların diri diri kız çocuklarını toprağa gömdükleri, Allah’tan başka kendi mamulleri putlara taptıkları, ölü hayvan etlerinin yendiği, emeğin ayaklar altında çiğnendiği bir dönem! Anne, baba, kardeş ve akrabalık bağlarına riayet edilmediği, fuhuş ve çirkinliğin haraç-mezat sergilendiği, komşulara kötülüğün hesapsızca yapıldığı, alkol ve her türlü menhiyatın sınırsızca tüketildiği, güçlü olanların güçsüzleri acımadan ezdiği, doğruluk, iffet, ahlak ve güvenin karaborsa olduğu bir çağ… Düşünün! Bizim çağdan ne farkı var? Modernitenin makyajlanmış nevrotik cehaleti de işin cabası!
Açık konuşalım ve samimi olmaya çalışalım!
O günün yaşananları ile bugün yaşananları mukayese etme derdine düşelim bir an için! Şunun için istiyorum! O günü bilgisiz ve ilgisiz kalmış müşevveş bir dönem olarak gördüğümüzde, o çağı arındıran ve onlara ilaç olan gerçek bilgi/vahiy ve Peygamber ahlakına bugün daha çok ihtiyacımız yok mu?
Bugün adı konmamış travma ve nevrotik cehaletin etkisi altında kalmayan kaç aile var? Uyuşturucu yaşının on ikilere düşmesi, bizleri ve cüzdanlara hapis olmuş vicdan ve ahlak gibi olmazsa olmaz değerlerimizi, aklımızı şimdi değil de ne zaman harekete geçirecek?
İçi boşaltılmış göstermelik “kardeşlik” kavramımız; bürokrasi, riyakârlık, önyargı, küçümseme, bana ne ve ben yüklü menfaat bataklıklarından ne zaman kurtarılacak? Kurtarılması gereken kavramlarımız mı yoksa biz miyiz?
Daha geçen gün… 5 Temmuz/C.Tesi. Ramazan Ayı’nın ilk günleri! Bursa’nın Kestel İlçesi… 25 Yaşlarında bir genç. İçtiği aşırı alkolün etkisi ile tartışmaya girdiği, Allah’ın “Öf bile demeyin!” emrini verdiği annesinin başını diri diri, duvara vura vura öldürdü! Ve daha neler neler!
Bundan sonraki nesil için çok ciddi kaygılar taşıyorum! Bu durum; sadece Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı’nın sorumluluğu gibi dar ve basit bir alana indirgenemez!
Kim ne kadar kaygı duyar bilmem ama yetişkin, akıl ve sorumluluk sahibi her birey, kurum ve yönetici büyük bir vebal altındadır!
Toplumsal ve bireysel sorumluluklarımız, önceliklerimizin maruz kaldığı zemin kaymaları yüzünden heba oluyor!
Sizi bilmem ama ben endişe duyuyorum! Bu nedenle yüzyıllar öncesini aratmayan Cahiliye dönemine benzer bir asırda, çare olan ilaçlara sarılmak zorundayız!
Bu muhteşem ve müstesna iklimi fırsat bilenler kazançlı çıkacaktır!
Sevgi ile Kalın…
akt
.20160727090929.jpg)
