Nil ve Sakarya!

Kimi muhatap alayım?

Hüznün gündelik sancıları içinde kıvranan aciz bir bedeni mi, umursuz ve duygusuz rüzgârların eşliğinde etrafa saçılan fikirlerin müptelası olmuş savruk düşünceleri mi? 

Var olmanın dayanılmaz ağırlığı altında, onurdan oluşan deryada, sabrın emsalsiz güzelliklerinden örnekler verme çabasında olan Gazze’lileri mi? 

Ey sabahı başka mekânların şafağından farklı olan topraklar! Sabahlarının, akşamlarından bir farkının kalmadığı mekan.. Dert, hüzün ve gözyaşı tanımlarının en iyi ifadesini bulduğu coğrafya.. 

Dostluğa, kardeşliğe darbe vurulmasının ve abluka altına alınmasının ardından, açık hava hapishanesine konulan yürekler.. Kardeşliğin ne demek olduğunu, çöldeki susuzların suya olan özlemini bilir gibi bilenler.. Karanlığı çatlatan sabır yüklü yüreklerin sahipleri..

Yüreklerin derinden şerhası, dimağların çatlaması, vicdanların feryad-u figan dolu nalânları, küskün begonyaların boynu bükük dervişlikleri, sayısız tasvirin içinde zerre gibi kaldığı bir fotoğraf.. Dünyalar ederi bir kucak.. Sıcaktan da öte, sımsıcak bir dostun kardeşçesine bekleyiş anı.. Karanlığı darmadağın edecek bir “Zülfikar” taşımak.. Ali’nin yüreğini taşımayı gerektiriyor.. İbrahim’in Halil’cesinden..  Ömer’i uyutmayan “ak yıldız”ı taşırcasına.. Ve en derin kuytularda, dostuna dostça rahatlık veren Efendimizin anlayışını kuşanma teslimiyeti ile dar zamanlara konan son nokta: 

“ Lâ tahzen!. Sakın Üzülme! Şüphesiz ki; Allah Bizimledir! ” muhteşemliği..

Bizler; bir şeyler yapmakta aczin içinde kıvransak da, meydanlara pabuç bırakmadığımızı sanıp, avazımız çıktığı kadar, sadece bir saatliğine de olsa bağırıp çağırsak, kendimizden hırsımızı kısmen alsak da, bazen de yaldızlı çerçeveleri süsleyen fotoğraf karesinin içinde görünme telaşımızı belli etmesek de, bütün eksik bıraktığımız “iyi şeyler”e rağmen, Allah sizinledir kardeşlerim! 

Ben hicranımın kelimelere dökülmüş halinin gönül sofrasını kurdum. Derdimi sunuyorum!

Bedenimin kafesinde tutsakları oynayan ruhumun daraldığı anlardan bir anı yaşıyorum..

Üstelik bir Kerbelâ mevsiminde, bir Muharrem Ayında..  

Ya henüz“kardeş” olamamışlara ne demeli? Çevreme baktıkça “çıplak krallar” daha bir ön saflarda yer alır oldu! Daha bir anlaşılmaya başlandı dostun dostluğu.. Susuzluğun ne demek olduğunu en iyi bilen çöldeki susuzlar gibi.. 

Rüzgârların sırtlarında taşıdığı feryatların, üzerimize sağanak gibi döktükleri “neredesiniz” temenni ve şekvaları altında sırılsıklam olmuş tasavvurumuzun kendinden geçmiş hal-i pür melaline ne demeli?

Geçmek bilmez dar vakitlerin cana can katan Gülizar’ı, memleket..

Ey kendisi ile imtihan olduğumuz gerçeğimiz!

Her bir dalgasında, şehitlerimizin kanını taşımaktan onur duyan Akdeniz’in mahzun kıyısı.. 

Soyu öldürdükçe tükeneceği zannedilen aldanmışlara inat, yüz binlerce şehit tohumuna gebe bir dünyanın “şehitler bahçesi”..

Arzımın merkezini oluşturan altın kafesin nadide bir parçası.. Her taşın ve her zerresinin sırtında, alemlerin taşımaktan çekindikleri yükün yüklü olduğu güzellik.. 

Kalbimizin kalbine vurulan nurlu mührün hamili diyar!

Varacağız bir gün sana.. Yolunda kan revan ıslananlar gibi.. 

Ebabillerin “Fil”ler için taşıdığı semalardan, tüm ablukalara inat, dualarımızı, olmazsa olmazımızı gönderiyoruz.. Filistin’e.. Gazze’ye.. 

Aldırma kötülerin kusmuk bulutlarına,

Yolda Mavi Marmara, uyandı Dicle, Fırat!

Vurdular iyiliği zulmün suratlarına

Hüznün sona eriyor, genişliyor bu sırat!

Seni asla yenemez yenilmeye doymayan

Sevdan eskimez yeni, o sonsuz muştu var ya!

Ey Sabırla beslenen! Şehitliği yormayan!

Ayakta kardeşlerin, devler Nil ve Sakarya!

Sevgi ile kalın

akt