N'olacak bu memleketin hali...

Yaşım elli…

(Şşşşşşt. Bu konuda herkesin azıcık atma hakkı var.)

Ciddi olarak ilk 1977 yılı seçimlerini hatırlıyorum.

Babam memur olduğu için gazetelere kolay ulaşabiliyordum. O zamanlar milletvekili adaylarına şöyle bir baktım… Baktım… Allah’ım dedim içimden bunlar ne büyük adam.

Evet büyük adamlar.

Yoksa milletvekili olurlar mıydı?

Kim bilir, gece gündüz ne uğraşlar verip de vatanımızı, milletimizi düşünerek ne plan ve projeler yapmışlardır…

İlk milletvekili gördüğümde, sanki nurlu bir insan görmüşüm gibi, günlerce pişmiş kelle gibi sırıttım.

Yolda yürüyüşüm bile değişti.

Kolay mı? Bu şehrin bir milletvekilini görmüşüm.

Sonra bir seçim daha… Adaylara baktım… Baktım… Bu sefer, kafamdan “Acaba?” diye şeytani bir düşünce geçti.

Neyse şeytanı kovdum. Ne de olsa bunlar milletvekili idi.

Seçimler… Milletvekili adayları ve milletvekilleri…

Ve tekrar… ve yeniden…

Seçimler… Milletvekilleri adayları ve milletvekilleri…

Ulan, boyumuz uzamıyor… Güneş hala doğudan doğuyor…

Ulan yine sıkıntı.

Giderken araba senin ben de ırgatımdım, dönüşte de öyle olacaktı madem, o zaman biz bu mereti neden yedik?

Bu kadar seçime neden girdik.

Hakikaten ya…

Şimdi adaylara bakıyorum… Bakıyorum… Ama o eski gözlerimle değil.

Bu kez maalesef gözümle değil, aklımla bakıyorum.

Arkadaş, Allah Lillah aşkına söyleyin… Adana için ne yapacaksınız?

Parasal gücün dışında benden ne farkınız var?

Söyleyin ya! Farkınız ne bilmek istiyorum.

Adana’da trafik hala keşmekeş… (belediyenin sorunu mu? Neden sizin sorununuz değil mi?)

Hala kaçak yapılaşma… (Bu da mı sizin sorununuz değil)

Peki, gelir dağılımdaki adaletsizlik, Adana’nın ekonomik, siyasal ve kültürel yaşamda gerilemesi, ekonominin dibe vurması, odaların ilgisizliği… (Bunlarda mı sizi ilgilendirmiyor?)

Peki, bunlar sizi ilgilendirmiyorsa?

Ya Atatürkçülük’e yapılan saldırılar?

Milli Eğitim’de Tevhid-i Tedrisattatan vaz geçilmesi,

Bilimsel çalışmalardaki gerilik..

Allah Allah! Bunlarla ilgili de mi projeniz yok?”

E, ne yapalım kardeşim, benim bir abim var, Ersen Erdem Abi, çok güzel patlıcan tava yapar…

Onunla bir araya gelelim ve iki tek atalım hep birlikte dertleşelim.

“Ne olacak bu memleketin hali…”

Söz oyumu böyle yapana vereceğim.