O halde haydi Adana!

 Hayatımızın karanlık kuytularını aydınlatan ve tarihin onurlu sayfaları arasında yer alan kişiler ve olaylar daima farklıdır. Hem kemiyet (nicelik), hem de keyfiyet (nitelik) açısından..  İçten yükselen bir feryadın, kelimelere yansıyan figanını, fikrimin kuytularında saklı, büyük bir sarsıntı ile depreşen içten temennilerimi, siz değerli okurlar ile paylaşmak istiyorum..

 Uzun sayılabilecek bir zaman diliminde, yıllarca, “Kötü bir mahallenin iyi çocuğu” rolü verildi bize! “Süper” diye nitelendirilen güçlerin bize biçtikleri kaftanları/ kostümleri giyerek.. Sergilemenin de ötesinde yaşadığımız/yaşatıldığımız tragedya’nın hep en önemli figürü olduk. Rolümüzü ne denli ustaca oynadığımız/oynatıldığımız, global bir zeminde bıraktığımız ve geçmişe düştüğümüz onlarca “derin” izler, heder ettiğimiz “ikbal” ve yitirdiğimiz emsalsiz “değerlerimiz” nedeniyle içinde debinip durduğumuz hal-i pür melalimiz ortada..

 Biz; ak’ın kızıl kana dönüştüğü  insanlık denizinden, vicdan ve merhametin yoğunlaşarak tüm kainatı kaplayan sadece dokuz katresinden biri ile kelime ve cümlelerimizi onurlandıracağız..

 Bütün kainata meydan okuyan bir imanın, merhamet ve ihtişamın en sadık, en seçilmiş kullarına ait olanından.. Yalın ve bir o kadar tertemiz..

 Nerede olursa olsun mazlumdan yana, kim olursa olsun zalime karşı asil bir duruş..

 Ulusal zeminde verilen kayıpların, tarihin temiz sayfalarında yer edinen Şehidlerimizin Adana’ya düşen payından bir katre ile.. İlk günkü gibi taptaze bir duygu anaforundayım..

 Yıldönümüne rastlayan günde ( 31 Mayıs/2010 ) yazmak istemiştim. Ancak yazımı duyduğum sorumluluk gereği erken gibi görünen bu tarihe çektim. Varsın alacakaranlıkları aydınlatmada, uykuya dalanları uyandırmada bir katre de bizim duygu denizimizden düşsün anlayış tutkunu sevda çölüne..

 Olay malumunuz.. Mavi Marmara ve iyilik konvoyu..

 İşte tam bu aşamada, Şehid Çetin Topçuoğlu ve seçkin arkadaşları, öncelikle bizler, kentimiz ve Ülkemiz için, hatta dünya nezdinde uyuyan vicdanlar açısından, tabir yerinde ise, en çok ihtiyaç hissettiğimiz bir zamanda, vicdanların daha diri bir uyanışına vesile oldular..

Empati ve duyarlılık duyularımız yeniden işler hale gelmeye başladı.. Vicdanlarımız, resmi portreler eşliğinde kımıldamaya, insani duygularımız uyanmaya, kaybolmaya yüz tutmuş “örnekliliğimiz” üzerindeki paslı tabakalardan sıyrılmaya, kaskatı kesilen yüreklerimiz ise yumuşamaya başladı. Akl-ı selim kadar ihtiyacımız olan realitelerimiz, önümüzde resmigeçitler yapmaya başladı. Uzun sayılabilecek bir zamandan sonra unuttuklarımızı hatırlamaya başladık. İyi de, ya kısa bir süre sonra!..

Ne de kötü alışkanlıklarımız var! Yeter ki biraz zaman geçsin üstünden yaşananların.. Olayları çok çabuk eskitebiliyor, umursuzluk hastalığımız hemencecik nüksediyor. Mazeretlerimizi, “asri mezarlık”lara aldırış etmeden hiç hesap vermeyeceğimizi sandığımız kampanyalara dönüştürebiliyoruz!

 Hesap verme realitesini, keyfe keder düşüncelerimiz asla değiştiremez. Kişisel ölçekteki beklenti ve “tartı”ya uymayan tanımlamalarımız, “olması gereken” hakikatlerden ve davranışlardan bizleri alıkoymamalı, adaletsizliklere sevk etmemeli..

 Olayın vuku bulmasından sonra resmi dilin kullandığı vaatler zinciri, yetkili makam ve mercilerin fi tarihindeki yaklaşım ve söylemleri, küçük çaplı birkaç uygulama ile örtbas edildi ve maalesef olması gereken beklentiler ötelendi. Uluslararası bir kabulün onurlu bir şahsiyetine reva görülen muamele ve/ya da verilen karşılık, şehidin cenazesindeki görkem ve ihtişamın hep gölgesinde kaldı. Hala da kalmakta..

İmdii.. 20 Mayıs/ 2012 Pazar günü, Adnan Menderes Kapalı Spor Salonu’nda saat 18.00’da, Şehid ailesi ve sayılı birkaç güzide sivil toplum örgütümüzün tertibi ve katkılarıyla, “Mavi Marmara ve Şehid Çetin Topçuoğlu anma gecesi” düzenlenecek..

 Şehidi uğurlarken gösterilen hassasiyet ve duyarlılığın, bu gece de aynı dikkat ve rikkat ile gösterilmesi gerekir diye düşünüyorum. Bu çağrı, şehidin uğruna yollara düştüğü ve canını ortaya koyduğu ulvi mefkure adına bir onur kurtarma ve katkı koyma gecesi olarak algılanmalı. Her türlü küçük ve/ya da büyük hesaplar imtihanı zorunlu kılar! Adana/lı; bu gecede, şehidini ilk günkü gibi anmalı, anlamalı ve anlatmalıdır. Gereksiz ve “asıl gelecek”te zorda bırakacak mütalaalardan uzak bir şekilde üzerimize düşeni, hep birlikte, ailece, el ele, gönül gönüle iştirak edip katkı koyarak, “bir”imiz ve birlikteliğimiz için yapmayı başarmalıyız!

Kentin hanelerinden sokaklarına kadar taşan, caddelerinde ve işyerlerinde boy göstermesi gereken, tabir yerindeyse, kentin iliklerine kadar işlemesi zaruri olan “iyilik aşkı”na..

Vakit; bundan alabildiğine faydalanabilme, bu nezih kampanyadan olabildiğince yararlanma vaktidir!

Diri gibi görünen ölülerimizden çok;

“Dirilerimiz”ile birlikte olmaya davetlisiniz!

Şehid Elif, şehid Lâm, şehid Mim için koşar!

Ve şehadet çetindir, Çetin’ler ölmez yaşar!

 Sevgi ile kalın..

akt