Öfkeyle kalkan

Dün gece bu şehri / Seller götürdü / Sen ağlıyorsun sandım / Sabaha karşı yağmur dindi / Benim bütün dualarım / Senin içindi… ‘Banane’ dediğini duyar gibiyim… Ne zaman senin için yürekten iki satır yazsam veya okusam karşılığı hep aynı oluyor. Sevginin bir başına yetmediği çaresiz bir durum. Hem yanına ne ekleyeceğimi de bilmiyorum. Yine ‘Banane’ dersin diye… Bu da öfkelendiriyor beni… Hayata öfkeleniriz bazen. Yalan dünya deriz de, aslında yalan olan insandır. Taşınmaz malların vicdanlardan daha değerli olduğu bir dünyayı insan yarattı. Bu kadar kiri insan üretti. O yüzden insanlığı dışlayan bütün gerçeklerin suça ve günaha boğulması sebepsiz değil. Bencillikten küçülen insanlara bakarız da, aslında sebeplerini kendimizin ürettiği bir sonuçtur bu. Kötülük kendisine yapılan iyiliklerin canına okuyacak kadar öfkelenir, biz hala insanlardan medet umarız! Olsun. Hala iyi insanlar var, öfkemizin yolunu kesebilecek kadar hem de! İnsanı deviren ağırlıktır öfke. Kötülüğü baştan çıkarır. Kötü bir ur gibi besler insanı. Zulmü hayata zevk veren tek gerçek haline dönüştürür. Hayatın her köşesinde böyle insanları görebilirsiniz. Siyasette, sanatta, iş hayatınızda. Eğer sürüye karışacaksanız, kendinize öfkelenin. Eğer kötülüğün çorbasında benim de tuzum bulunsun diyorsanız, sizinle birlikte yürüyen bir adınız olacak. Kimseden iyilik dilenmeyin. Kimseye de kötülük dilemeyin. Bir şarkıcıyı tanımıştım yıllar önce. Ruhunu şeytana satmıştı da, annesinden almıştı eğitimini. Hayatımda onlardan daha kötü insan tanımadım. Böyle insanlara öfkelenmektense, mahşer hesabını yapmak daha keyifli. Çünkü kötü düşünceler bumerangdır, sahibini bulur.  İnsanlar çok zaman öfkeyle savunur kendini. Çok zaman da teknoloji de yapan bunu.  Nükleer silahlar, kozmik savaşlar, yeraltını bile yok eden insanlık dışı yatırımlar! Oysa böylesine kirlenen bir dünyada, tabiatın öfkesini de hesaba katmak gerekir. Çiçek kokulu bir dünyayı, mazot kokulu bir dünyaya çeviren insanoğluna öfkelenmek onun hakkı değil mi?