Ölümle ne kaybedilir

Bir insanın yaşamında ne yaptığı; ölünce ne kaybettiğinde gizlidir.

Bir köle ölünce esaretini kaybeder; ölüm onun için özgürlüktür.

Köle için ölüm bir kurtuluştur.

Ama bir özgür ölünce kayıpta mıdır? Kazançta mıdır?

İşte bir kişinin yaşamının anlamı ölümü ile oluşacak koşulda gizlidir.

Özgecan’ın katili ölünce “onursuz yaşamını” kaybetmiştir.

*

Bir de bazı insanlar sadece kendileri için ölür.

Ölüm, şüphesiz ki kişiseldir; ancak ölümün anlamı “toplumsal” veya “bireysel” olabilir.

Dikkat edin her kesin çevresinde “çağrısız insanlar” bulunur.

Bu insanlar, düğünlere, eğlence, konferans veya etkinliklere çağrılmazlar.

Onlar toplumda yaşayan “Gülhane’deki Ceviz Ağacı” gibidirler;” ne biz onların farkındayız ne onlar bizim farkımızda…”

Onlarla karşılaşınca kartlarını istemeyiz; telefon numaralarını sormayız…

Sadece karşılaşırız.

İşte bu insanların ölümü bireyseldir. “Bir garip ölmüş diyeler… (…) Üç gün sonra duyalar…”

Onlar da yalnızlık biriktirmişlerdir hayatlarında…

Kimi sevdalar biriktirir…

Kimi, her satırında intihar ettiği kitaplar…

*

Yaşamın anlamı bir çok kişinin ilgisini çeker…

Esas konu bence “ölümün anlamı” olmalıdır.

Yaşamı anlamsız olan insanların ölümü de maalesef anlamsızdır.

Hatta bir yazımda işlemiştim:

“Bazı insanlar ölünce yeniden doğar; onlar ölü zannettiğimiz yaşayanlardır…”

Atatürk veya bilim adamlarını örmnek gösterebilirsiniz…

Pir Sultan “Dara çekildiğinde” yaşam beşiğinde yeniden doğmuştur.

Hiç kimse bana “Aziz Nesin’in, Yaşar Kemal’in, Ernest Hemingway’in, Beethoven’in, Neşet Ertaş’ın, Aşık Mahsuni’nin ve adını daha sayamadığım yüzlerce kişinin öldüğünü söyleyemez…

Çağrısız insanların, habersiz ölümlerine karşılık;

Çağrılı insanların haberli ölümleri vardır.

*

Bir de şu pencere önemlidir…

Örneğin ben ölünce ne kaybederim? Bunu bir kenara koydum.

Eğer ben öldüğümde toplum bir şeyler kaybettiğini hissetmişse o zaman çok anlamlı yaşadığımı düşünebilirsiniz.

Şunu çok iyi biliyorum ki;

Bir kişinin varlığını hissediyorak o kişi bizim için yoktur;

Yokluğunu hissediyor isek o kişi bizim için vardır.

Kişi, varlığyla değil, yokluğuyla belli olduğu oranda hayatı anlam kazanır…

Bu bir dertleşmeydi…