Onlar ülkeye sahip çıktı biz onlara sahip çıkamıyoruz!

1900'lü yılların başı, Anadolu coğrafyası tarihinin en büyük sıkıntısını çektiği yıllardır.

Bir taraftan dört cephede yedi düvele karşı verdiği savaşın sıkıntısı, diğer tarafta ülkeyi işgal planlarının doruk noktada olması ve en önemlisi de tüm gücüyle toplu bir ölüm kalım savaşı verilirken üstüne üstlük ekonomik sıkıntının dibe vurması bu milletin en zor günleriydi.

Bu yıllarda Türk milleti soysuzluğa karşı, işgalcilere karşı soylu bir başkaldırının mücadelesini verirken, diğer tarata ise milletimizin milli duygularını coşturmak ve işgalcilere karşı kuvvetli bir kamuoyu oluşturmak için bir çok il ve ilçede basın yayın yoluyla can siperane mücadele eden kahramanlarımız harekete geçmişti.

Tıpkı Adana'da Yeni Adana Gazetesi'ni 1918'de yayın hayatına geçiren Ahmet Remzi Yüreğir gibi, Antalya'da da Mehmet Emin bey, de 9 Eylül 1922'de Antalya Gazetesini yayın hayatına geçirerek, Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuna tanıklık edip, Yunanlılara karşı amansız bir mücadele vermiştir.

Ya şimdi?

Ne yazık ki o günler Yunanlılara karşı, Ermeni çetelerine karşı, Fransızlara karşı velhasıl tüm şer güçlere karşı mücadele eden Antalya Gazetesi, bugün maddi sıkıntılar yüzünden satılıyor.

11 Çalışanının olduğu ifade edilen gazetenin imtiyaz sahibi ve Genel Yayın Yönetmeni Ekrem Şen bakın gazeteyi satma gerekçesini nasıl anlatıyor:

"En büyük  sıkıntımız maddi sıkıntı. Yoksa gazetecilik anlamında bir sıkıntımız yok. Çok başarılı bir kadromuz var. Ancak maddi olarak çarkı döndürmek bizim için çok zor oldu ve mecburen böyle üzücü bir karar almaya karar verdik" diyor

Yaygın basının merkezi hükümetlerin kaynaklarından sonuna kadar faydalandığı bu ortamda,  Anadolu basınının ve hemde kurtuluş savaşımızda kahramanca mücadele eden bir elin parmağı kadar olan gazetelerin desteklenmemesi üzücü değil mi?

Onlar bu ülkeye en müşkül zamanda sahip çıktılar, ama biz onlara müşkül zamanlarında sahip çıkamadık.

Ne diyelim?

Diyecek tek şey yazıklar olsun.