Pis'sin be kardeşim!

Biz bize konuşalım; aramızda kimse yok.

Pis’sin be kardeşim.

Kurban Bayramı’ndan sonra Adana’yı gezdim.

Senin cehaletinden başka hiçbir güç Adana’yı bu kadar kirletemezdi.

Sen, “Temizlik İbadettir” diyen bir inancın gereği olarak kurban kesiyorsun, ama ibadetin temeli olan temizliğe dikkat etmiyorsun.

Evinde, balkona çıktığın terlik ile salonda gezdiğin terliği ayırıyorsun; ama çöpü sokağa döküyorsun…

Kolonyayı yanından eksik etmiyorsun ama sokağa tükürüyorsun…

Sana park yapılmış, dinlenesin, huzur bulasın diye…

Çekirdekleri yiyip, poşetleri ortalığa atmak zorunda değilsin.

Parkta oturduğun bankın etrafı çöplük yuvası…

Evde yapamadığının intikamını parklardan mı alıyorsun be kardeşim?

Hapşırana tiksintiyle bakıyorsun; masa örtünü balkondan çırpıyorsun…

Maşallah, hayatını ipotek ederek kredi ile aldığın arabanın kül tablasını yolun kenarına döküyorsun. Arabanı kirletmemek için, yolları çöplüğe çeviriyorsun.

Bak kardeşim, önce kafana dank etsin.

Hayatı ipotek ederek kredi ile aldığı araba sana ait değildir.

Sen arabaya aitsin,

Sen arabaya sahip değilsin, araba senin sahibindir…

Önce onu kavra.

Ama yol senindir.

Araban gidecek, geriye yol kalacak. Bence yollarını, parklarını temiz tutmaya çalış.

Temizlik budur.

Bak kardeşim, kaldırım kenarları, yollar, apartman boşlukları, ortak yaşam alanları senindir.

Bunları temiz tutmadıkça kimse bana, senin temz olduğuna inandıramaz.

Ayıptır ayıp,

Temizlik herhangi biri için değil, kişinin kendi ruhu ve vicdanı içindir.

Bu açıdan bakınca;

Pis’sin be kardeşim.

.