Ne çabuk alışıyoruz acıya, nede çabuk vazgeçiyor sarmaktan bizi. Unutuyoruz hatta bazen unutturuyoruz…
Hani bir ülke vardı alev alev yanan, hammaddesini insanların oluşturduğu. Yangının ilk başladığı dönemde çıkan dumanı ciğerlerimize kadar hissettiğimiz, sürekli dua edip, tespih halkaları oluşturduğumuz, sokaklara çıkıp haksızlığa susan dilsiz şeytandır sloganları ile yürüyüşler yaptığımız…
Önce duman terk etti ciğerlerimizi, sonra halkası olmayan tespihler ve en son yürümeyi bıraktık… Çünkü süre uzundu ve insandık… ALIŞTIK…
Fakat birileri unutmadı savaşın çiçeklerini, taşıma suyuyla da olsa terk etmediler değirmeni. Sürenin uzunluğu onları yıldırmadı, yeni stratejiler belirlediler. Ensar olmaya yeminliydiler…
Meselenin AD’ını koyup onlara YAR oldular… ADYAR (adana yardımlaşma derneği)
Dernek bünyesinde komisyonlar kuruldu, eğitim en önemli ayağıydı komisyonun, zira misafirlik hayli uzamış ve uzayacaktı. Bir hedefi olmalıydı çocukların, güne umutla başlamalı yaşıtlarının okula gidişlerini camdan seyretmeye mahkum olmamalılardı…
Hayaller büyüktü bu çocuklar sokaklardan kurtulmalıydılar ve aynen yaşıtları gibi okula gitmeliydiler, zira onlar yok olan ve kuruyan ülkelerini yeniden yeşertecek bireylerdi. Misafirlik sona erip ülkelerine geri döndüklerinde Türkiye sığındıkları bir ülkeden çok onları bütünüyle sarmalayan bir ülke olarak kalmalıydı akıllarında…
Meselenin bürokrasi bölümünde hiç kuşkusuz şehrin valisi yer alıyordu. Komisyon ivedilikle Adana Valisi Sn. Hüseyin Avni Coş u ziyaret etti… Ve ben şehirlerin valilerine neden baba dendiğini o gün anladım…
Sn. Vali bir baba şefkati ile devlet olarak meseleyi sahiplendi. İl Milli Eğitim Müdürüne gerekli talimatları verdi, savaşın çiçekleri için merkezi Yüreğir olmak üzere boş derslikleri olan okulların ivedilikle tespitini istedi…