Gazeteci; mesleği ve sorumlulukları gereği muhalif olmalıdır.
Gazeteci olaylara farklı bakabilmelidir.
Gazetecilik okullarında öğretildiği gibi “Köpeğin insanı değil, insanın köpeği ısırması” haberdir.
Ancak günümüz Türkiye’sinde durum sanki tersine döndü.
At izi it izine karıştı.
Şimdi özellikle ulusal ölçekte yayın yapan medya kuruluşlarında köşe başını tutmuş olanlar yalakalık yarışına girmişler.
“Gazeteci muhalif olmalıdır” ifadesini yanlış anlamışlar ki güç odaklarına muhalefet eden namuslu insanlara muhalefet ediyorlar.
Hatta “Bu ne iş?” diye soracak olsak, “Muhalefet ediyoruz ya!” diyecek kadar da pişkinler.
Ruhlarını güç sahibine satmış, muktedirin “saç kılı” olmayı marifet sanan bir gazeteci güruhu doğdu son yıllarda.
Güce tapan, gücün gücünü kaybetmemesi için gövdesini siper eden ve bütün bunları vatan-millet için yaptığını söyleyecek kadar da alçak...
Çünkü gücün, önlerine attıklarıyla belirli bir yaşam seviyesine ulaşan bu kişiler, tamamen kişisel çıkarları için bu zillete katlanmaktadırlar. Yüzüne tükürsen “yarabbi şükür” diyecekler, sahibine laf söylediğinde azgınlaşmakta ve hiçbir kural tanımadan saldırmaktadır.
Böylelerini görmek için de çok uzağa; Ankara’ya İstanbul’a gitmenize gerek yok. Hemen yanı başınızda olanları da var.
Duruma buradan bakınca yerel medya daha bir önem kazanmaktadır. Eskiden yerel gazetecilere burun kıvırıp, yaygın basının önünde eğilenler tekrar değerlendirme yapmak zorundalar.
Devlet eliyle kamulaştırılıp, sonra yandaşlara uyduruktan özelleştirilen sayısız gazete ve televizyon kanalı bugün insanları doğru haber alma noktasında yerel medyaya muhtaç bırakmıştır.
Yalakalıkta sınır tanımayanları gördükçe “Yine ne varsa kendi medyamızda var” demekten kendimizi alamıyoruz.
Sürekli yerel medyanın güçlü olması gerektiğinden bahsediyoruz ya...
Bence artık yerel medyanın kendi gücünü farketmesinin zamanı geldi...