Bazı şeylerin tadının kaçtığını düşündüğümüzde hemen nostalji yaparız.
Mesela bayram;
“Nerede eski bayramlar” deriz, iç geçirerek...
Çocukluğumuzdaki bayramlara duyduğumuz özlemi böyle dile getiririz. Eminim bizim çocuklarımız da bizim yaşımıza geldiğinde aynı şeyi mırıldanacak;
“Nerede eski bayramlar”.
Oysa uzun boylu kafa yorulduğunda görülecek ki eskiyen bayramlar değil, bizleriz. Bayramlar aynı bayram. Biz ise eskisi gibi değiliz. Büyüdük; hayata bakış açımız, beklentilerimiz, hırslarımız, mücadelemiz değişti.
Bu nedenle bayramlardan eski tadı almıyoruz.
Zaman geçtikçe insan değişiyor, bayramlara bakış açısı farklılaşıyor, eski bayramlara duyduğumuz özlem bugün bayramların değişmiş olmasından kaynaklanmıyor, sadece çocukluğumuzu özlüyoruz. Onun yansıması olarak geçmişe duyduğumuz özlemi dile getiriyoruz.
Elbette geçen zaman içinde bayramlar da bayram alışkanlıkları da değişiyor. Şimdiki çocukların bayramlardan beklentileri ile bizlerin zamanındaki beklentileri birbirinden çok farklı. Ancak değişmeyen şey bayramların aslında çocuklar için olduğu gerçeğidir. Eski bayramları özlerken çocukluğumuzu özlüyoruz, çocukluktaki o tatlı telaşı, saflığı özlüyoruz.
“Nerede eski bayramlar” yakınması yerine “Keşke çocukluğuma geri dönsem” söylemi daha uygun gelir sanki...
Bayramlardan daha çok keyif almak istiyorsanız size tavsiyem içinizdeki çocuğu asla büyütmeyin. O zaman her bayram günü, eski bayramlara ait daha çok şey anımsar ve mutlu olursunuz.
Mutlu bayramlar...