Mağdurum da mağdurum dediler,
Yolsuzluk operasyonuna “darbe” dediler,
Gezi eylemlerine de darbe, eylemcilerine “vandal” dediler,
Kabataş’ta “Türbanlı bacılarımıza” sadırdılar yalanı atıp, “din adamıyım, yalan söyleyemem” diyen imamı sürdüler,
Türbanlı bacılarına sahip çıkanlar, yeryüzü sofrasında iftara polisleri sürdüler,
Hukuku iğdiş edip, demokrasiyi hiç ettiler,
Askerleri “terörist” diye, yolsuzluk operasyonu yapan polisleri “casus” diye derdest ettiler…
Bunların hepsini yaparken muhafazakar kardeşlerim de hep ona sahip çıktılar.
Öfkeyi, kini, kutsal olarak yaşattığımız tüm değerlerimize yönelttiler.
Ne yapsak, ne etsek onun vicdanına dokunamadık!
Ağustos kişiliğimizle, kimliğimizle, ulusal bütünlüğümüzle kazandığımız zaferin tarihiydi.
Şimdi Türk siyasi tarihinde bir zaferin daha adı olacak Ağustos’ta.
Tatile gidecek parası olmayan yoksul kitlelerin çaresizliği üzerine inşa ettikleri milli irade yanıltmacası sonuç verdi. Zaten o da bunu istiyordu. Yoksul kitlelerin imkansızlığı üzerine kurguladıkları siyasal yol haritası yine başarı oldu.
Tek şansı vardı, karşısında hak, hukuk, adalet için blok olan seçmenin sandığa gitmemesiydi.
Öyle de oldu.
İşte bunun adı Erdoğan’ın Ağustos zaferidir.
Topraklarında açlık, yoksulluk kol gezerken, sınırlarında da katliamların çığlıkları duyulan bu ülkede yeniden barış, kardeşlik ve sevgi dilini konuşmak için büyük bir fırsat dün geride kaldı. Demokrasilerin işleyişinin en önemli unsuru olan katılım gerçekleşmedi. Zaten o da bunu istiyordu.
Matematiksel hesaplamaların, çoğunluğun söylediğini haklı kıldıracak bir algısı yoktur yaşam felsefemde. Hak, adalet, demokrasi ve insan hakları konusunda tek bir çığlık bile duyulsa, o cılız haykırışa yönelen çoğulcu lincin karşısında dururum.
Lafı eveleyip, gevelemeden söylemek istiyorum. Türkiye aydınlık ve temiz bir sayfa açma şansını, demokratik seçime katılmayarak elinin tersiyle tepti.