Osmanlı Hükümdarı Yıldırım Bayezid'in beş oğlundan dördü arasındaki taht kavgaları nedeniyle 1402'den 1413'e kadar süren kargaşa ve nefret dönemidir. Fetret, "iki olay arasında geçen süre" anlamına gelen Arapça kökenli bir sözcüktür. Padişahlar yerine siyasi partilerin insanları ötekileştirdiği günümüz Türkiye Cumhuriyeti’nde, bu Nefret Devri hiçbir zaman Fetret Devri olmayacak. Zira bitecek gibi görünmüyor. Medeniyetler uzaya, biz 600 yüzyıl geriye gidiyoruz.
Korkuyu kemikleştiren yılların içindeyiz artık. Bütün pencereler nefrete açık. Yüreklerde berbat bir hal var. Gittikçe birbirinden uzaklaşıyor insanlar. Aynı Allah'ın çocukları olduğumuza kim inandıracak bizleri?
Bu ne şiddet bu celal!
Maskeli baloların teröristleri şehirde orman havası estiriyor! Dikensiz gül bahçeleri değil istediğimiz.Ama tokalaşmak hakkımız. Aynı dili konuşuyoruz da iki harf birbirine değse kan çıkıyor. Can çıkıyor bazen meydanlardan. Demokrasinin elleri arkadan bağlı. Tetiklendik! Kaos meydanlarında hakimiyet kayıtsız şartsız nefretin artık. Şiddet sadece sokakta değil, dillerde, yüreklerde. Öfkeler susmuyor, düşmanlık ele geçiriyor toplumu. Hiçbir sonuca bağlanmayan nedensiz yangınlar. Her sayıldığında eksik çıkan güzellikler ülkesiyiz.
Kim hatırlar eski dostlukları, bizi artık kim anlar. Birbirine sürterek ateş yakmayı öğrendiğimiz çocukluğumuzun taşları şimdi baş yarıyor. Cilalı taş devrinde sinsi bir karanlık geçiyor aramızdan. Ne utançtır ki, kavga çıkarmak hususunda ustalaştık. Vurmak kırmak eyleminde vahşileşmeyi sever olduk. Bize ne yaptılarsa yaptılar, aşı tuttu.
Ayrıldık! Kardeşlik duygularından da, ülke bütünlüğünden de. Sistem yerine oturdu. Vahşi bir atın sırtından bizleri ayrı dünyalara atıyor zaman. Bir yerde dökecek kan arıyor. Bir yerde tozu dumana katıyor zaman. Anayurdu sevda olan topraklarda türküsü unutulan ozandır kardeşlik. Derinleştikçe güçlenen girdapta masum insanlar harap oluyor ya... Meselenin en korkunç yanı bu!