Ne çok özlemişim özlemeyi. Kendinle yalnız kalıp geçmişe daldıkça bir bir geliyor insanın aklına. Bakmayın şimdiki zamanın teknolojisine, yoksul çocukluğumuzun fotoğrafları yoktur. Ama şimdiki çocuklarda olmayan ne çok şey vardı bizde. Ayağımızda ayakkabı olmasa da mahallelerin DNA'sında yaratıcılık vardı. Gökyüzü de bahçeydi, yeryüzü de. Bugün hangi çocuk yıldızları seyretmenin, bilgisayarda oynamaktan daha değerli olduğunu bilebilir? Taştan kalelerle yapılan "6'da haftaym 12'de biter" konulu maçların anlamını nasıl hissedebilir? O zamanın babaları sözünü bile yemezdi, bırakın haram yemeyi! Parası olmayan nişanlı delikanlıların, gelinlik mağazalarının camlarını indiren filmlere bayılırdık. Ama gerçek hırsızları sorgulardık. Utanmak diye bir duygu mevcuttu. Gururlu insanlar evlerinde kızılcık şerbeti bulundururdu, sefaletini kusarken delil niyetine. Şimdiki çocuklar, başka çocukların hakkını yiyip kendilerine getiren babalarını sorgulayabilir mi? Gelenlere, geleceklere replay yapmak varken. Evlerimiz ahşaptı, evler kurt yeniği. Her yağmurda damlar akardı. Ama batan gemilerin yarısını alan bir komşuluk vardı. Elde avuçta olmasa da, bayram günlerinde çocukları boş çevirmek olmazdı. Bayramı telefonuyla mesaj atarak geçiştiren babaların çocukları, bayram ziyaretlerinin ve el öpmenin ne kadar değerli olduğunu nerden bilsin. Bayramın dargınlığı bitirmek olduğunu öğrenmeyenler, kendilerinden sonra gelenlere nasıl öğretsin? Delikanlı söylemlerin büyüsünde demlenirdi erkek çocuklar. Kız çocuklar bezden bebeklerin saçlarını tarardı. İyilik yapmak için her türlü fırsatı yaratırdı çocuklar. Arkadaşlık som altın. Akşamları pencere önünde ıslıklı çağrılar. "Sana ihtiyacım var" anlamına gelirdi de, adına "arkadaş ıslıkları" denirdi. Her çocuk, bir başka çocuğun dert ortağı. Her çocuk bir başkasının acısını diken terziydi. Şimdi nerede olursak olalım, o eski günlerin ruhunu taşıyan herkesin aklına geliyordur. Akşamların o arkadaş ıslıkları. O ıslıklar ki, şehirlerin kayıp uygarlığıdır.