Çok samimiyetimiz yoktu, yani canciğer kuzu sarması değildik ama aynı sofraya oturmuşluğumuz vardı.
Bizim toplumumuzda aynı sofraya oturmaktan büyük hatır mı olur?
Öyle bir hatırı vardı bende rahmetlinin.
İl başkanı seçildiği sanırım 1992 yılındaki 4 adaylı il kongresindeydi ilk görmüşlüğüm. Sonrasında il başkanı olunca gazeteci-siyasetçi ya da gazeteci-haber kaynağı düzeyinde belki de biraz daha ileri düzeyde bir muhabbetimiz oldu 20 yılı aşkın süre.
Bende bıraktığı en önemli izlenim güler yüzüydü. İnsani özelliklerinin hep güçlü olduğunu düşünmüşümdür. Aynı ortamlarda çok bulunduk. Özellikle ilçelere yaptığı seçim gezilerine katılan tek gazeteci olmuşumdur, 1993-94 yıllarında ben Ekspres gazetesindeyden.
Şimdi bunlar hep anı olarak kaldı. Recai Yıldırım göçtü, gitti.
Kocaman adam göçtü(!)
Yaklaşık 3 yıl önce iki kişinin arasında kalması gereken şeyler, hatta duysak, bilsek, görsek bile töremizin, inancımızın gereği “ayıp örtmek” anlayışıyla kendimizden bile saklamamız gereken şeyler kirli siyasetin marifetiyle ortalığa saçıldı.
Onurlu adamdı Recai Yıldırım, utanması vardı.
Utandı. İçinde büyüttü hicabını ta ki çaresiz bir “ur”a dönüşene kadar...
Bugün milletin parasını çalanların, bu milletin a..na koyanların siyasetçi ve işadamı olarak itibar gördüğü ülkemizde o, kimseyi ilgilendirmeyen bir durumdan dolayı ölümüne utandı.
O’nu itibarsızlaştırmaya çalıştılar, siyaseten yok etmeye gayret ettiler; ama O’na “hırsız” diyemediler, “millet düşmanı” diyemediler. Sadece kendi ailesini ilgilendiren bir konudan vurdular. Canevinden vurdular çünkü onun “ar” sahibi olduğunu biliyorlardı. O, kendilerine benzemiyordu.
Bunu kimlerin ne için yaptığına dair herkes gibi benim de tahminlerim var. Ancak Allah’ın bildiği bir konuda bizim tahminlerimizin ne önemi olablir ki! Recai Yıldırım’ı “ölümüne” siyasetin dışında tutmak isteyenler elbet bunun bedelini bir şekilde ödeyecekler.
O, dün toprağa verildi. İnançlı biriydi, Rabb’ine kavuştu.
Ya ona zulmedenler, haksızlık yapanlar!
Onların yatacak yeri var mı?!.