Bundan çok uzun zaman önce, çok uzak bir diyarda bir ülke o ülkenin de bir kralı varmış.
Ancak bu ülkenin kralı çıplakmış. Başında sadece tacı varmış. Üstünde başka da bir şey yokmuş!
Kral bildim bileli çıplakmış ama ne kral kendi çıplaklığının farkındaymış ne de çevresindekiler kralı çıplak olarak kabul ediyormuş. Geçen zaman, çevresindekilerin de krala bağlılıkları ile birleşince kralın çıplak olduğu hepten unutulmuş. O’nun o halini doğal kabul etmeye başlamışlar. Yalakaları kralın üzerinde elbiseleri olduğunu sanıyormuş!
Kralın çevresindekiler kralın çıplak olmadığına inandığı için halkı da buna inandırmaya çalışıyorlarmış. Halkın büyük bölümü de kralın çıplak olduğunu söyleyenlere inanmıyormuş. Hatta halkın içinden bir iki aykırı tip kralın çıplak olduğunu söylemeye çalışsa hemen, “hain”, “kral düşmanı”, “yalancı”, “iftiracı”, “dinsiz”, “inançsız” ilan ediliyormuş. Bunlardan yakalanan olursa, kralın çevresindeki “kraldan çok kralcılar” ve halkın kendisi tarafından linç edilerek ortadan kaldırılıyormuş.
Yalakalık bir dönem o kadar abartılmış ki, çıplak olan krala giydiklerinin ne kadar yakıştığı tartışmaları almış başını gitmiş! Kimisi krala mor kaftarının çok yakıştığını söylemiş, kimisi mavi...
Yüce karala en çok hangi rengin, hangi tür kumaşın yakıştığı üzerine o kadar çok güzelleme yapılmış ki ülke yıllarca sadece bu konu üzerine kafa yormuş.
Çıplak krala hangi kıyafetler daha çok yakışıyor!
Bununla ilgili de nifak çıkartmaya çalışan huzur bozucular olmuş. Çıplak bir insanın kıyafeti olamayacağını o nedenle de elbiseleri üzerine övgüler düzmenin komik olacağını söylemişler, söylemeye çalışmışlar.
Kral çıplak olsa halk bilmez mi, görmez mi?
Hadi halk koyun gibi, çevresindeki bilgili, görgülü, deneyimli yönetici takımı bilmez mi?
Diyelim onlar da bilemedi, farketmedi...
Koskoca kral çıplak dolaşır mı, çıplak olduğunu farketmez mi?
Hemen huzur bozucular, nifakçılar, hainler belirlenmiş ve halk tarafından cezaları verilmiş.
Huzur dolu memlekette tek sorun da buymuş zaten. Arsızlığın, hırsızlığın, yalanın, riyanın olmadığı bu güzelim masal ülkesinde aç ve açıkta kimse olmadığı için kralı eleştirecek bir şey de yokmuş.
Sadece kralın çıplak olduğunu söyleyen ve söylediğinde pişman edilen birkaç huzurbozucu...
Yıllar geçmiş ama “kral çıplak” diyenler hiç bitmemiş! Hep biri çıkmış kralın çıplak olduğunu söyleyen.
Masal ülkesinde yaşam öylece sürüp gitmiş!
Huzur içinde...