İnsan doğar, büyür gelişir ve kainata göçüp Rabbimize kavuşur. Olan her zamanki gibi geride kalan aileye ve kalpten sevenlere olur. En önemlisi de gözyaşlarını tutamayıp şefkat bekleyen çocuklar. Annesizliğin ne demek olduğunu en çok bilen biriyim. Oktay Vural ağabey, gençlerin ve engellilerin abisi, 2 yıl önce annesini kaybetmişti, ailesini teselli etmişti, gözyaşlarını kalbine akıtmıştı. Yine de vazgeçmedi ülküsünden ve kutlu davasından. Ve eşi Tuğba Vural'ı kaybetti daha birkaç gün önce. Tutamadı bu sefer gözyaşlarını Oktay abi, yine de eğmedi boynunu. Sevenleri yalnız bırakmadı onu. Bir de Tuğba hocamın hatırası olan çocukları. Hiçbir şey yıldırmadı onu, haksızlığa boyun eymeyip zalime meydan okudu, mazlumun kimsesi oldu Oktay Vural. Acılarını hep birlikte hissettik, dertlerine ortak olduk, mekanı cennet olsun Tuğba hocamın, Allah yardımcıları olsun Oktay Vural abimin çocuklarının ve bütün sevdiklerinin.