Hangimizin hayatında yoktur ki keşkeler.
Hangimiz zamanı geri almak istemeyiz,
Hangimiz eksiklerimizi yanlışlarımızı tamir etmek istemeyiz!
Lakin insan yanlış ve eksikleriyle büyüyor. “Bazen koca bir çınarın devrilişi gibidir hayat” devrilirken seyre kalırsın. Küçük yaşta başlar aslında hayatın keşkeleri.
Arkadaşımla kavga etmeseydim,
Kardeşimi dövmeseydim,
Annemi üzmeseydim. Keşke, keşke, keşke…
Sonra büyürüz, kocaman oluruz, anne baba oluruz.
Artık hayatın en doğrularını biz biliriz. Kibir ve bencillik ruhumuzu ele geçirir.
İhtirasların ev sahipliğinde kiracı oluruz.
Burnumuzun ucu kadar yakın olan “Ölüm” bizden çok uzaktır. Çünkü ölümsüz olduğumuzu varsayarak yaşarız.
Ruhumuzu çoktan şeytana satmışsınızdır farkına bile varmadan.
Oysa doğru sandığımız yanlışlar, sert bir poyraz gibi uçurumun kıyısına yaklaştırmıştır benliğimizi.
Yanlış insanlarla çalışmak,
Yanlış partiye oy vermek,
Yanlış şehirde bulunmak,
Yanlış insan topluluğundan kurduğumuz bir dünya,
Tepeden tırnağa yanlışlar yumağında kartopu gibi büyürüz.
Ve anlarız ki, “insan büyüdükçe hataları da büyüyor” zararın neresinden dönersen kardır, demek için çok geç kalmışsınızdır.
Geçmişin gölgesindeki mutlulukla demlenirsiniz her gece.
Nergis kokuları örter kanayan yaranızın üzerini bir yorgan gibi…
Derin bir nefesle yine bir keşke dökülür dudaklarından…
Şiirler yazarsın yasak diyarlara.
Gökyüzündeki bulut gibidir hasret, ne zaman üzerine çökeceği belli değildir.
Şehrin tüm ışıkları yansa bile, annesini kaybeden küçük çocuk gibi korkarsın içindeki yalnızlığın karanlığından.
Gözlerini kapatıp, gaipten o elin gelip yanağına dokunmasını düşlersin uzun bir süre…
Halbuki gidenler çoktan unutmuştur adını, bir daha hiç dönmeyecektir.
Sahte dostlar, sahte arkadaşlar, sahte sevgililer, zamanın yanında tüm duygunuzu dipsiz kuyuya çoktan atmıştır.
Gerçeğinle yüzleşirsin bir anda. Elini tutanlar hakiki dostlarındır iflas ettiğinde.
İnsanoğlu kendi küllerinden doğan en güçlü varlıktır, ve sen bunu biliyorsan hayat yeni başlıyor senin için demektir…