Çocukluğumuzda bir okul vardı bir de oyun! Öğle saatlerine kadar okula giderdik sonra da kendimizi sokağa atar hava kararana kadar kendimizi yorardık.
Şimdi çocuklar dışarı çıkamıyor. Ya evdeler ya okulda ya da dersanede. Dersaneler bu yıl uzatmaları oynuyor, gelecek yıl yerini nasıl dolduracaklar bilmiyorum ama özel ders veren öğretmenlere ilgi artacak gibi görünüyor.
Bir de çocukların bu kısır döngüsü içerisine sanal alemi eklerseniz çocuklar mutsuz ve umutsuz. Daha okuma yazmayı öğrenmeden bir yarışın içine giren çocukların kafası belki bir sürü abur cubur bilgiyle dolduruluyor ama sosyal gelişimleri sınırlanıyor.
Eğitim sistemi zaten karmakarışık. Bu karışıklık ve yetersiz sistem on yıllardır dersanelerle yamanmaya çalışılıyor. Bu da fırsat eşitliğinin en büyük düşmanı eğitimde...
Eğitim sistemini dersanelere muhtaç olmaktan kurtaracak bir yapı oluşturmaktansa siyasi kaygılarla dersaneleri kapatıp çocuğu özel derslere esir edecek bir sürecin önü açılıyor. Çünkü yarış devam ediyor.
Plansız programsız, ülkenin ihtiyacı olan insan gücünü yetiştirmekten uzak, çocukların çocukluklarını çalan sisteme iki yıldır da TEOG denen bir ucube eklendi. Ortaokul öğrencilerini üniversite sınavı psikolojine sokan Milli Eğitim, çocuklararası yarışa yeni bir ivme kazandırdı böylece...
13-14 yaşındaki çocukları lise eğitimi alması için evlerinden değil şehirlerinden uzaklaştıran ve başka başka ilçelere illere gönderen TEOG ucubesi ergenlik çağına yeni girmiş çocukların yeni eziyetidir.
Görülmektedir ki Milli Eğitim sistemi 4+4+4 gibi şekilsel değişikliklerle düzelmekten uzaktır. Yapılması gereken köklü ve çağdaş bir eğitim sistemi ile yeniden yapılanmadır. Bunun nasıl yapılacağını da eğitim sistemi tıkır tıkır çalışan ve ülkesinin ihtiyacına göre insan yetiştiren gelişmiş toplumlar göstermektedir.
Çocukların, geçen günlerde yapılan TEOG heyecanını ve kaygısını gördüğümde “Bunlar hayatlarının dönüm noktası olan üniversite sınavlarına girecekleri zaman nasıl bir duyguya sahip olacaklar?” diye sormaktan kendimi alamadım.
Artık çocukları acımasızca yarıştıran sınava dayalı sisteme bir son verilmeli. Çocuklara sınav kaygısı değil, bilgi yüklenmeli.
Eğitim sisteminin bu haliyle, geleceğimize yazık ediliyor.
Bir daha düşünün efendiler!
Çocuklara kıymayın...