Önceki günkü yazımda “Bal tutan parmağını yalamalı mı?” diye sormuştum. “Devletin malı deniz, yemeyen domuz”, “Bal tutan parmağını yalar” atasözlerine vurgu yapmış ve bazı atalarımızın bazı sözleri akıl sürgecinden geçirmeden pat diye söylediklerini ima etmiştim.
Aynı gün gazetelere AK Parti’nin torpil listesi düştü.
CHP’li Haluk Koç’un açıkladığı “torpil listesi” bağımsız medyada geniş yer buldu. Diğerleri ise kendilerine torpil bulma arayışına girdi!
Memleketin çocukları yıllarca okuduktan sonra KPSS duvarına çarpıyor bu ülkede. Öğretmen olma hayalindekiler de aynı cenderenin içinde.
Ama AK Parti’nin bakanları, milletvekilleri, genel müdürleri için bu uygulama geçerli değil. “Bal tutan parmağını yalar” misali eşini, dostunu, kardeşini, gelinini, baldızını, bacanağını, kardeşinin kayınbiraderini ışık hızıyla devlet memuru yapmışlar.
Peki garibanların günahı ne?
Cevap sorunun içinde! Günahları gariban olmak...
Partisinin isminde “Adalet” olan iktidar partisinin bu uygulamasının hangi adaletle örtüştüğünü lütfen biri anlatsın.
Gençler yıllarca eğitim fakültelerinde okuyor, öğretmen olmayı hayal ederek. Binbir sıkıntı içinde eğitimlerini tamamlıyor ve yoksulluk sınırında yaşayabilmek için atama bekliyorlar. Binlercesi... Yıllardır...
Ama aynı gün içinde yasal boşluklardan yararlanarak Elazığ’da memur oluyorlar, atıyorum Şanlıurfa’ya atanıyorlar ve daha güneş batmadan Ankara’ya tayinleri çıkıyor.
Akıl alır gibi değil.
Başka bir ülkede olsa hükümet düşer. Bizde ise bu uygulamalarından dolayı eminim iktidar partisinin oyları birkaç puan artar. Çünkü dağıtılanlardan kendine de bir kırıntı düşeceğini umanların sayısı hiç de az değil.
Adalet beklemek yerine kendisine de ayrıcalık bekleyen insanların ülkesi haline gelen Türkiye’de “Bal tutanın parmağını yalaması” sıradan, beklenen hatta istenilen bir şey oldu.
Bir önceki yazımda belirtmiştim. Kastamonu’da ayılar bal kolvanlarına saldırmış.
Tekrar ediyorum;
Kızmaya hiç hakkımız yok!..