Hayatımızı yaşarken, biraz duraklayıp soluklanıp, etrafımıza bakabilsek, sevmeden, sevilmeden, paylaşmadan, özlemeden yaşanılan hayat, hayat olsa ne ifade eder ki! Bide bakmışız yolun sonuna geli vermişiz… Son pişmanlıkta fayda etmez ya artık yaşama dair dem vurup dururuz keşkelerle…
İşte bu minvalde şair diyor ya:
Sevgileri yarına bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı
Bütün yakınlarınız, sizi yanlış tanıdı
Bitmeyen işleriniz yüzünden(Böyle olmasını istemezdik)
Bir bakış dahi yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular kalbinizde kaldı
Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek
Yılların, telaşlarda, bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi
Gizli bahçenizde, açan çiçekler vardı, gecelerde ve yalnız
Vermeye az buldunuz
Yahut vakit olmadı…
xxx
‘Bazen de yargılamaktan sevmeye vakit bulamayız’ Aslında bizde istemeyiz yargılamayı lakin sübliminal saplantılarımız, kocaman, sevmeye sevilmeye, hayallere aç olan yüreğimizin önüne geçer adeta… Septik yaklaşımlarda bulunmamız adına makarayı sararda durur, hele işin içine birde gurur girerse çık içinden çıkabilirsen… Neden geçmiş geleceğin aynasıdır. Mantığıyla yaklaşılır ve aşamazda bana yargılamak değil sevmek yaraşır hem de koşulsuzca diyemez insan. Mevcut realiteyi kabullenerek, gerçeklerle yüzleşebilmek sanırım cesaret isteyen bir durum. Tüm bu kuruntu ve yargılama! adaletlice mi? Asla değil…
‘Ol mahiler ki derya içredir lakin deryayı bilmezler’ Farkına varmak değer bilmek ümidiyle…
Sevgi Saygı Ve Dua İle…