Siyasette her tarafın, müştereken içsel benimsemiş olabileceği tek bir rasyonel çözümü bulmak mümkün mü? Acaba! Elbette değil.
A-Realite ne? Yahut yanlış olan ne? Mevzuunda rivayet de üç aşağı beş yukarı muhtelif…
Siyaset ile uğraşan herkes dostunu da düşmanını da teşhis edip ayıklayabilmeli. Düşman olarak belirlenen ötekine karşı müzakere yolları ile herhangi bir argüman oluşturma çabası beyhude bir çabadan öteye gitmez, sebebi ise birbiriyle çarpışan değerler sistemi, rasyonel bir zeminde temellendirilemez ve uzlaşı ortaya çıkmaz maalesef…
Peki, caydırılamıyorsa öteki ne yapılmalı? Sanırım ezmekten başka yol kalmıyor. Tabii bu durum kendisinin de yok olmasına sebep olabilecek bir kapışmaya, yani harbe hazırlıklı olmalıdır, çünkü öteki de bundan kaçınmayacak ve hücum etme fırsatı kollayacaktır…
B-Demokratik münakaşa, herkes tarafından kabul görmesi istenilen tek bir akılcı çözüme ulaşmak için yapılan müzakere değildir. Realitede, gürültülü patırtılı bir konsensüs oluşturulabilir. Bize karşıt olanlar, bizi istemeyenler hasım yahut düşman olarak kategorize edilebilir, lakin demokrasi yöntemlerine bakarsak meşru bir düşmandır; düşmanlığı da meşrudur ve meşruluğun demokrasinin var olabildiği yerlerde de hasımla, ortak paydalar üzerinde ve paylaşılan kaideler çerçevesinde mücadele edilmelidir…
Hülasa:
Şimdi (a) şıkkında orta yolu bulmanın çok zor olduğunu (b) şıkkında ise politikanın özünde var olan kin ve düşmanlık boyutunu reddetmemekle birlikte liberal demokrasinin hedefi, siyasi mücadelenin düşmanlar arasında değil, birbirlerine karşı sadece muhalif, muarızlığı olanlar arasında cereyan etmesini sağlayabilmek ve düşmanlık ortamını kaynaştırma potansiyeli taşıyan şartları değiştirmektir…
Maalesef siyaset, rakibini yok etme üzerinde temelleniyor. Ama husumetin varlığını kabul edip beraberce yaşamanın şartlarının hazırlanması liberal demokrasinin gereğidir deyip bunu halisane hazım edilebilirse ne ala…
Şimdi (a) şıkkına mı, yakınsınız yoksa (b) şıkkına mı? Varın kararınızı siz verin…
Sevgi Saygı Ve Dua ile…
.
.