Yıllardır süren bir tartışma vardır;
“Gazeteciler birbirini yazmalı mı?”
Genel kanaat yazmamaları yönündedir. Gazetecilerin uzun soluklu atışmaları genelde seviyeyi düşürür ve bu da mesleğin itibarını zedeler.
Doğrudur.
Ancak!
Gazetecilerin birbirini yazmasının meslek itibarına verdiği zarar devede kulak kalır. Bence gazeteciler birbirini yazmalı. Yazmalı ki eteklerdeki taş dökülsün, kimin ne yaptığını, nasıl gazeteciyim diye gezdiğini kamuoyu bilsin.
Adam hasbelkader gazeteciyim diye Adana deyimiyle kendini yutturmuş, almış eline bir kalem, sağa sola kara çalıyor. Bunu yazmak yine gazetecilere, gerçek gazetecilere düşer. Böylelerini deşifre etmek gerekir. Deşifre edeceksin ki onun gazeteci olmadığı, sadece tetikçi olduğu ve mesleği kendi çıkarları için kullanan bir müsvette olduğu ortaya çıktır.
Böyleleri çoktur ortalarda.
Zaten ortalıkta gezerler.
Ortalığa düşmüşlerdir!
Ancak ne yazık ki meslek kuruluşlarımızın bunlara uygulayacağı yaptırımı yoktur. Öyleyse iş başa düşmektedir. Önce uyarırırsın “adam ol” diye, dinlemezse anladığı dilden konuşursun.
Bunlar kendi çıkarları için, üç kuruş için yaşı kendinden küçük belediye başkanlarının elini öperler, sonra aynı belediyede namusuyla ekmek parası için çalışanlara iftira atarlar.
Avantacıdırlar.
Emek vermeden para kazandıkları için emeğin ne yüce bir değer olduğunu bilmezler. Çalışmanın, ekmeğin kutsallığının farkında değillerdir.
Allah aşkına bu değerleri bilmeyen kişiden gazeteci olur mu? Gazeteciliği boşveren insan olur mu?
Mesleğimiz kamu yararı gözetiyorsa kamuya zarar veren bu tür asalakların da deşifre edilmesi, camiadan dışlanması bizlerin en büyük görevidir.
İsmet Paşa’nın da dediği gibi;
“Namuslular da namussuzlar kadar cesur olmalıdır.”
Benim naçizane görüşürüm budur!..