Zaman her şeyi değiştiriyor. Eski Türk filmlerindeki kapılara bakıyorum. Tahta kapılara. Kilidi soktuğunuz zaman, elinizde kalacak gibi duran kapılara. Yoksulluğun teneke kapılarında kilit bile yok. Ama insanlarda dağ gibi yürek var. O yıllar, yoksulluk masal tadında. Kendisini ülkesine bağışlayan insanlarla dolu ortalık. Aşk, iğne atsan yere düşmeyecek biçimde. Ahlak ve dürüstlük her mahallenin raconu. Namuslu insanların cesareti, namussuzları kapılardan kovuyor. Yaşamak hevesi leylim leylim. Sazın tellerine vuranların türküsü duyuluyor akşamları. "Odam kireç tutmuyor." Huzurun bütün kapıları da, ardına kadar açık. Para için ruhunu satan düzen hayata geçmemiş henüz. İnsanlığın lüzumu var. Şimdi korku tapınaklarında kendine kilitli insanlar. Her akşam yeni çocuğunu doğuruyor ihanet. İnsanlar başını derde sokmadan yaşamanın derdinde. Bulduğu lokmaya şükrediyor. Komşusunun evi yanarken, perdeleri kapatıyor. Ülke yanarken kapısını kapatıyor, sürgüsünü çekiyor. Oysa hattı müdafaa yoktur, sathı müdafaa vardır. O satıh, bütün vatandır! Herkes vatanın bir parçası. Nasıl ki denizi bir parçasından ayıramazlar, insanlar da sorumluluktan ayrılamaz. O yüzden herkes saklandığı yerden çıksın. Korkmak yenilmektir. Ayrıca her kilidin anahtarı vardır. Yeter ki, kapıyı açmak istesinler. O yüzden korkunun ecele faydası yoktur.