Kazanılan derbi zaferine ilişkin değil Adana Demirspor’un beni şaşırtması, genel performansı ile şaşırtıyor.
Adana Demirspor sezona Süper Lig parolası ile çıktı. O zaman da Süper Lig’e çıkılacağına dair umudum fazla yoktu. Takım ilk devre idare etti. Fena performans göstermedi. İlk 6 için her zaman iddialı oldu, genelde de sıralamada 6’nın içinde kaldı.
İlk yarı sonuçları ve zaman zaman oynanan oyun ikinci devre için umut verirken, ara transfer döneminde Mulenga dahil önemli oyuncuların takımdan ayrılması ve yönetim ile teknik kadro arasındaki ayrışma bir anda her şeyi olumsuza çevirdi.
İkinci devrenin başlamasıyla takım yükselişe geçti. Ancak teknik kadro yönetim çekişmesi bitmedi. Ancak bu durum takımı etkilemedi. Ya da ben öyle sanıyorum. Oyuncuların kulüpteki iki başlılıktan bunca az etkilenmesi (ya da etkilenmemesi) Ünal Karaman başta olmak üzere teknik kadronun başarısıdır.
Özgür Can ikinci yarının yıldızı. Kendini aştı, çok iyi mücadele ediyor, goller atıyor. En korktuğum ve o zaman dile getirdiğim şey olmadı; Mulenga’yı aratmadı, aramadık. Hatta daha başarılı oldu.
Yapılan transferler de faydalı isimler oldu. Tek tek saymaya gerek yok.
Adana Demirspor’un böyle bir ortamda Kayserispor, Osmanlıspor, Antalyaspor gibi güçlü rakiplerle iyi mücadele etmesi beni hala şaşırtıyor.
Üstelik de Kayserispor dışında diğer rakiplerine göre çok avantajlı konumda. Lig başlarken Süper Lig hedefi bana çok inandırıcı gelmemişti. İkinci yarı başlarken ise ilk 6’ya girse benim için başarıydı. Ancak takım daha şimdiden benim öngörülerimin çok üstünde bir başarı gösterdi. Süper Lig’e çıkmasa da bu görüşümde bir değişiklik olmaz.
Bunca ekonomik sıkıntı arasında, yönetim kaosu ve bölünmüşlük içinde yüksek performans göstererek Adana Demirspor’u Süper Lig kapısına getiren tüm oyuncuları ve Teknik kadroyu şimdiden kutluyorum.
Onlar verdikleri mücadele ile bu alkışı hak ettiler.
Bundan sonra sonuç ne olursa olsun...