Bugün 18 Mart, Çanakkale Savaşı’nın, deniz zaferinin yıldönümü... Bu büyük, şanlı kardeşlik destanı 100 yaşında. Gururla kutluyor, aziz şehitlerimizi saygıyla, özlemle anıyoruz.
Şu boğaz Harbi nedir? Var mı ki dünya da eşi?
En kesif(yoğun) orduların yükleniyor dördü beşi, tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya…
Şüheda(şehit) gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar…
O, rükû olmasa, eğilmez başlar, yaralanmış tertemiz alnından, uzanmış yatıyor
Bir hilal uğruna ya Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!
Gökten ecdad inerek öpse o pak alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhid’i
Bedr’in aslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gel gelmeyecek makberi(mezar) kimler kazsın?
Gömelim gel seni tarihe desem, sığmazsın.
Elbette sığmaz, sığmıyor… Şanlı ecdat tarihimizde bir Malazgirt varken 1.Dünya savaşında, birçok cephe varken neden? Çanakkale, çünkü Çanakkale, artık bıçağın kemiğe dayandığı an bir ölüm kalım savaşıdır.
Çünkü bir daha ayağa kalkmaması istenen hasta adamın en can alıcı yeri olan payitahtın burnunun dibinde jeopolitik önemi ziyadesiyle ehemmiyetli olan bir yer vardır, orası da Çanakkale’dir, boğazlardır… Elbette boğazları ele geçirmenin yolu da Gelibolu’dur…
Çanakkale yalnızca Çanakkale değildir… Çanakkale Kudüstür, Saraybosna’dır, Selanik’tir, İzmir’dir, Çanakkale Dünya’dır… Ümmetin kutsiyetlendirilmiş destanıdır…
Churchill İngiliz parlamentosunda diyor ya; Biz Çanakkale’de askerlerle değil tanrıyla savaştık…
Gazi Atatürk’ün ifadelerinde ise Çanakkale zaferi, askerin ağzında Allah lafızları ve Kelime-i Şahadet ile kazanılmıştır…
Saygı Sevgi Ve Dua İle Anıyoruz…