Şu yaşıma kadar 9 kitap yayınladım yüzlerce araştırma yazısı ve makale yayımladım.
Ancak bir elin parmakları kadar şiir yazdım Kolay kolay şiir yazmadım.
Yazmaya cesaret edemedim.
İlk şiirimi 30 yaşında babamı kaybettiğim zaman yazmıştım:
İYİ ADAM
İyi adam
Babam
Yalın hali seviyorum
*
İyi adamdı,
Babamdı
“Dı”lardan nefret ediyorum.
Sonra ki şiirimi de sosyal demokrat yönetimin “Gümrük Birliği”ne girmek için yaptığı katkıları görünce yazmıştım. O zaman 40 yaşındaydım.
SOSYAL DEMOKRASİYE AĞIT
Bir ömrü harcadım
“Biz” olmaya
Şimdi,
“Ben” olacak vakit kalmadı…
Konu Babalar Günü’nden açılmıştı.
Babamı uğurlayalı 32 yıl oldu.
32 yıl önce, hala zihnimin kabul etmediği bir yolculuğa çıktı babam…
Annem öleli 16 yıl olmasına rağmen, annemin öldüğünü biliyorum.
Annem öldü; ama babamı kaybettim.
Ölüler bir daha gelmez; ama kayıplar bulunabilir, bir daha gelebilir…
Ne zaman, kendimle baş başa kalsam babam benimle konuşur.
Biz konuşuruz. Sohbette ederiz kavga da…
Yaşayan baba oğul arasında ne olursa onlar olur…
Bazen “neredesin” diye sorarım…
Sanki “hep buradaydım” der gibi, pencereden bakacağını, kapıdan gireceğini, elinde beş on tane ekmek (babamın en çok gördüğüm hali) uzaktan göründüğünü, ağzında yarım sigara, babam.
Kimsenin babası ölmüş değildir.
Benim de babam ölmedi; sadece kaybettim.
Ölüm acısı derler. Bana göre ölümün acısı yoktur. Bunu kabul edip etmeme vardır. Bu gerçek ile yüzleşip yüzleşmeme vardır. Ne kadar yüzleşemezseniz o kadar acı çekersiniz.
Bu nedenle babam için acı çekmiyorum; sadece özlüyorum.
Bu özlem bitecek elbette… Mutlaka… Koşulsuz bitecek…
Kaybedilenler ya geri gelir veya siz onlar tarafından bulunursunuz.
İki yıl önce abimi kaybetmiştim. Geçen ay oğlu Erhan’ı gördüm. Bana şöyle demişti:
“Amca babamın mezarına gitmiştim. O zaman babamın şöyle hissettiğini düşündüm; “Merak etme oğlum biz ölüler, birbirimizi çekeriz…”
Gel de “Dı”lardan nefret etme.
Küçük büyük, çoluğunu çocuğunu yalansız dolansız, helal ekmekle büyüten, onurlu bütün babaların ellerinden ve hatta ayaklarından öperim.