IŞİD çoluk çocuk demeden kafa kesiyor, katliam yapıyor,
Esad muhaliflerle mücadele adı altında sivilleri bombalıyor,
YPG başka bir alem,
Irak’ta her gün bombalı saldırılarda insanlar ölüyor,
Kuveyt’te Cuma namazında kendini müslüman olarak tanımlayan intihar bombacıları katliam yapıyor,
Mısır’da yüzde 52 oy oranı ile seçilen devlet başkanı idama mahkum ediliyor,
Doğu Türkistan, Çin zulmü altında eziliyor, insanlar katlediliyor.
Türkiye’de çocuklar dövülerek öldürülüyor, gaz küpsülü ile başından vuruluyor.
Seçim öncesi miting meydanlarına bombalı saldırı yapılıyor.
Biz bunları tartışırken birkaç gün sonra da Sivas ve Başbağlar katliamlarını peşpeşe yeniden anımsayıp, ağıtlar yakacağız...
Yukarıdaki örnekler çoğaltılabilir. Bunlar Türkiye’yi direk ilgilendirdiği için hemen aklıma gelenler, biraz düşünsem belki de sayfalar dolusu vahşet başlıklarını bir çırpıda bulabilirim. Hem de yakın coğrafyada, hatta ülkemiz içinde...
Mümkün olduğunca bu başlıklarla ilgili tepkileri takip etmeye çalışıyorum. Toplumun büyük bir kesimi yaşanan zalimliklerle ilgili mensup olduğu siyasi görüşe göre tavır alıyor. İktidar yanlısı biri Mısır’a aşırı duyarlılık gösterirken, Türk Milliyetçisi olduğunu öne sürenler Doğu Türkistan’a çevirmiş antenlerini, iktidara muhalif olanlarsa başka zalimlere teprkili...
Oysa zulüm her yerde zulüm,
Zalimse her yerde zalimdir...
Eğer haksızlığa uğrayan dünyanın neresinde olsun yanında olmazsak; ne mensup olduğumuz dinin bir anlamı kalır ne hangi ırka ait olduğumuz ne de insanlığımız...
Gerisi sadece haksızlığa uğrayan insanlar üzerinden siyaset devşirmektir.
2 gün sonra Sivas katliamının yıldönümü. Toplumun bir kesimi ağıtlar yakarak, Madımak’ta katledilenleri anacak. Bir kesimi ise sadece seyredecek bunları. Hatta yananları suçlamak için bahaneler bile üretecekler içlerinden ya da sesli olarak.
Birkaç gün sonra da Başbağlar katliamına kurban gidenler anılacak. Belki de bu kez tam tersi olacak.
Ne acı!
Oysa bir toplumu bir arada tutan şeylerden biridir kederde ve kıvançta ortak olmak. Birbirinin acısını paylaşmayan toplumlar Ortadoğu’daki toplamlar gibi olur. Sınırlarımız içinde yaşanan acılara ortak olamıyorken, Doğu Türkistan’a, Suriye’ye Irak’a destek mesajları atsak ne olur?
Birbirimizin acısına üzülmüyorsak, gerisi gösterişten ibarettir.
Yani hikaye...