5 yıl öncesine kadar Suriye ile bir sorunumuz yoktu. Esad kardeşimizdi, kapı komşu olduğumuz için ailecek gidip geliyorduk.
Komşu komşunun tuzuna muhtaçtır.
Ne zaman ki “komşularla sıfır sorun” politikası hayata geçirildi, komşular sıfırlandı! Komşularla tek tek bozuşsak neyse, komşular bölüp parçalandı, sorunlar katlandı.
Önceden sadece Şam yönetimi ve başındaki Esad’la aramız kötüydü. Suriye iç savaşında taraf olduk. İç savaşın tarafları çoğaldı. PYD çıktı ortaya, IŞİD Suriye’nin önemli bir bölümünde etkili oldu ve yerleşti. Taraf olduğumuz Suriye iç savaşındaki taraflardan hiçbiriyle aramız yok.
PYD, PKK’nın Suriye kolu olarak tanımlanabilir.
IŞİD’i ise yeni yeni çözdüler ve terör örgütü demeye başladılar.
Esad’ın babasını da bilirdik. Onunla tanışıklığımız çok eski. Hatta mutlu günlerimiz bile oldu.
Şimdi en uzun sınır komşumuz olan Suriye’de üç temel güç var. Bunlar birbiriyle çatışıyor. Biz ise bunların hiçbiriyle anlaşamıyoruz!
Bu nasıl bir dış politikadır benim aklım ermedi.
Yani sorun bir iken üç oldu.
1990’de ABD Saddam’ın Irak’ına girmeye heveslenirken biz de Musul için iştahımızı kabartmıştık. Rahmetli Turgut Özal, “1 koyup 3 alacağız” demişti. Irak’ta olmadı ama Suriye’de başardık; 1 koyup 3 aldık! 1 düşmanımız varken 3 oldu!
Irak’ta muhatabımızı bile bilmiyoruz. Fiilen ülkenin kuzeyinde Kürdistan kurulmuş. Irak’ı da 3’e bölmeye çalışıyor emperyalist batı... Komşularımız çoğalıyor. Sorunlarıyla çoğalıyor.
Büyük Önder Atatürk, “Yurtta Sulh Cihanda Sulh” demiş ama bizim dışişleri bunu yanlış anlamış. Benim dışişlerine önerim, “Yurtta sus cihanda sus”... Yeter konuşmayın Allah aşkına Davutoğlu ile birlikte başlayan dış politikadaki temel değişiklikler Türkiye’yi Ortadoğu bataklığına soktu. O dönemde çok uyardı uzmanlar, “Ortadoğu’ya girmek kolaydır ama çıkmak imkansızdır” diye. Şimdi girdik bir bataklığa çırpınıp duruyoruz.
Biz mi Ortadoğu’ya girdik, Ortadoğu mu bize...
Yani durum öylesine vahim...