Hep zamanı öldürmekten bahsederiz ama hiç zamanı diriltmekten bahsetmeyiz. Zamanı diriltmek demek her anı dolu dolu ve hakkını vererek yaşamak demektir. Hangimiz bunu yapabiliyor? Sadece erteleyerek kendimizi kandırıyoruz. Sevinçleri, mutlulukları hep sonraya bırakıyoruz. Gülmeyi öteleyip taksitlendiren bir hayat yaşıyoruz ve kaybediyoruz. Hayatın en güzel yönlerini ellerimizle itiyoruz. Kısacası gündelik yaşıyoruz.
Toplum olarak genellikle işlerimizi son ana bırakmaya yatkınız. Ya Hayat? Onu yaşamayı neden son ana bırakıyoruz? Boş vermişlik ya da aileden kalma bir alışkanlık mı? Belki böylesi hepimiz için daha kolay!
Hepimizin sahip olduğu ve önemsediği değerler var. İş, sağlık, ahlak, dostluk, aile, para v.s. Ama hep kendimizden önce başkalarını memnun etmeye çalışmakla geçiyor hayat. Herkesi memnun edemeyeceğimizi biliriz ama yine de yaparız tıpkı akıntıya kürek çekmek gibi. İşte o noktada hayat karışır. Çünkü sen karışmışsındır.
Peki ne zaman yaşamaya başlıyoruz? Şimdi değilse ne zaman? Belki yarın yok! Bu kadar mı eminiz yarından, yarının getireceklerinden. Her yaşadığımıza anlam yüklemek zorunda değiliz. Endişelenmeyi bıramalıyız. Sadece bir şansımız var ve bu hayat bizim.
Hayata yeniden başlamak adına,
Önce kendini düşün ve değerini bil
Sağlığına önem ver
Zamanın kıymetli olduğunu sakın unutma
Doğru zamanda doğru yerde ol
Gücünü ve sabrını bitirme
Sen varsan bu dünya var, bunu her gün kendine söyle
Sevgini doyur ama öfkeni aç bırak
Hissettiğin ne varsa söyle
Yaşlandığında anlatacağın harika anılar biriktir.
Hiçbir şey hayat kadar değerli değildir.