Yaşayan tüm canlıların üzerinde tesirli olmanın ve olumlu kanaat bırakabilmenin yegâne sebebi; insanın güzel tavırları, hoş sohbetleri ve güzel ahlakı olmuştur…
Konuşmak istemediğimizde yahut konuşmaktan usandığımızda bilmeliyiz ki söz hakkı lisan-ı haldedir. Öyle ki birçok zaman sözlerin, anlamsızlığını en güzel lisan-ı hal anlatır bize. Duruşumuzun, bizden daha fazla söyleyeceği çok şey vardır. Hele de bu duruş, vakurlu ise bizim en güzel lisanımızdır…
Aynı dili konuşanlar değil aynı duyguları paylaşanlar anlaşabilirler…
İnsanlar bazen aynı dili konuştuklarını zannederler. Tüm iletişim bilgi ve becerilerine vakıf olunduğu halde tıkanılıp kalınır bazı yerlerde. Bir lisana da ihtiyaç olunduğunun farkında da değillerdir. Söz gümüşse sükûta paha mı? Biçilirmiş.
Söylenmesi gereken gerçekler varken susmanın suç olduğu demler… Söz gümüş ise sükût altın mıdır her daim?
İnsan nerede susup, nerede konuşacağını iyi bilmelidir. Söz bazı yerde gümüş sükût da altın olduğu gibi, yerine göre de söz altından daha değerli ve daha gerekli olabilir…
Gerek sohbet gerek istişarelerde adabı gözetip susmak, yerine göre konuşmak bir melodidir bir ritimdir ve aslında usuldür.
Sükûtun en yankılı çığlığı, lisan-ı haldir. Sakın sükûtun ismine aldanmayın! Aslında mahlûkatın ortak sesidir…
Kalpten kalbe bir yol vardır, gözünen görülmez sırdır.
Birçok zaman ziyadesiyle konuşarak insanlar üzerinde tesir bırakılamaz. Önemli olan hal ehli olmaktır ki hal ehli olmak erdem ister…
İnsan fıtratı kendine ait bir dünyadır. Bu dünya bazen kal, bazen ise hal ile zuhur eder. Kal dili, söz dilidir ki bazen hiçbir şey ifade etmez. Lafta kalır ve muhatabına hiçbir tesir bırakmaz ki karşınızda tesir bırakmayan lafın kıymeti harbiyesi ne olur.
Hal dili, ruh dilidir ve dolaylı olarak ruhu temsil eder. Hal her halükarda daha olgun ve daha samimidir. Hayâ ile bezenmiş sözlerin tezahürünü en fazla hal dilinde görürüz…
Lisanı hal bazen bir telkin, bazen tenkit bazende imadır.
Rabbim halli ve erdemli bir hayat yaşamayı nasip etsin…