Konu başlığı olarak kullandığım cümleyi kuralı ve kullanmaya başlayalı çok olmadı. Cümle kendi içerisinde çeşitli anlamlarla sonuçlandırılabilir ve yine çeşitli alanlarda kullanılabilir.
İnsanların kendilerini değerli ya da değersiz görmeleri bir nevi değer yargısıdır.. (Ancak ben insanoğlunun kendisini köşe takımı gibi sınıflandırmasına karşıyım). Değer, bir şeyin önemidir. O zaman önemsediğiniz şeylere aynı zamanda değer veriyorsunuz demektir. Hasebiyle önemsenirseniz taşlar yerine oturmuş demektir. Mesela karşı taraf size doğru bir adım atmakta, ancak sizden on adım atmanızı istemektedir. (Tofaş fabrikasında, Ferrari için zorlamak?) Onun attığı bir adım size onu yaklaştırmayacaktır, ancak siz attığınız adımlarla ona yakınlaşacaksınız. Bu sayede karşınızdaki daha az yorulacak, eşitlik işgal edilecektir. Tevazu, benimsenmiş sofistikeliğin menzilinde ve kullanılmaya açıktır. Ters açıdan bakınca da bir adım gelene, on adım giderim sadece bir ‘söylem’den ibarettir. Kısacası rasyonel olanı hep bir pazarlık içinde olmalarıdır, yaratılmış olanların. Estetik durmuyor değil mi ve de çok sentetik! Üç kelimeden bir cümle meydana gelir ve bir cümlededir dipsiz kuyular, bazen beş harf bazen ise sekiz.
Geçmişte “yapmanız gereken” mesela sıla-i rahim gibi “ziyaret sebebi” ne olursa olsun, “gerçekleştirmediyseniz” üzülmeyin karşılık bulamayışınıza. Karşılık bir kere bile bulduysanız ziyadesiyle sevinin, ancak sebebi olduğunuz için değil çünkü bu merhamettir! Taşlar yerine oturmuyor ise ve bir türlü önemsenmiyorsanız kendi kronik entrikalarınızın baş aktörüsünüz demektir, önce onlara son verin..