Aklımızın erdiğini zannedip herkese akıl verdik; dedik ki “Terörün amacı insanları yıldırmak ve günlük yaşamından uzaklaştırmak. Bu oyuna gelmeyelim, terör amacına ulaşmasın.”
Ama geldiğimiz noktada yaşadığımız terör ortamı hiçbir şeyin tadını tuzunu bırakmadı.
Terör amacına ulaştı ve yaşama duygumuzu öldürdü.
Ne yediğimizden bir şey anlıyoruz, ne içtiğimizden...
Ne dinlediğimiz müziğin ruhumuzda bir etkisi var,
Ne estetik bir görüntünün benliğimize yansıması...
Terör yaşama olan bağlılığımı esir aldı. Terör bizleri esir aldı.
Hayal çekerek “barış” için yürümeye giden gençler, çocuklarının geleceği için daha huzurlu bir ülke isteyen anneler babalar bir anda ateş ve ölümün ortasında kaldı.
Terör onlarca insanımızın canını alırken, hayatta kalan milyonların da yaşama sevincini elimizden aldı.
Artık sözler yetmiyor. İçimizden konuşmak yazmak bile gelmiyor. Kınamak, tepki göstermek, “bir daha olmasın demek” bir şey ifade etmiyor.
Yapabileceğimiz hiçbir şey yok.
Ağlamaktan başka...