Terör örgütünün kazdığı hendekler, hendekleri kapatmaya çalışan güvenlik güçleri… Sokağa çıkma yasakları, ekmek bulma kaygısı, iki ateş arasında kalarak yeni başladığı hayata gözlerini yuman 3 aylık bebek, bebeği kucağında taşırken kurşunlara hedef olan bir dede. Korku dolu bir film senaryosu değil, sadece yanı başımızda görmezden geldiğimiz savaşın fotoğrafları bunlar. Kimlerin savaşının olduğunun bir önemi yok ama çocukların savaşının olmadığının çok önemi var. Onlar sokaklarda yalancıktan birbirlerini vurup sonra diriltip evlerine sarmaş dolaş dönerken şimdi ölümlerin ardından geri dönüşün olmadığını şaşkınlıkla izliyorlar.
Okulların kapanmasını bayram olarak bilen çocuklar şimdi okulların kapanmasını bir bayram olarak değil de acıların dehşet çizgisine ulaştığı bir uyarı olarak görüyorlar. Okul yolu düz gitmiyor artık, okul yolunda ters giden akıl almaz şeyler var. Bildikleri en büyük hendek, misket geçirdikleri ve kendi kazdıkları minicik çukurlar olan bu çocuklar, şimdi dev hendeklerin neden kazıldığını, bu koca hendeklerde hangi oyunun oynandığını merak ediyorlar. Misket oynanmayacağı kesin çünkü.
Terör örgütü PKK’nın talimatıyla uygulanmak istenen “Özyönetim” ilanının ardından il ve ilçe merkezlerinde artan terör saldırılarından olumsuz etkilenen çocuklar, cadde ve sokaklarda silah ve patlayıcıların gölgesinde büyüyor. Teröristlerin sokaklarda silahla dolaşmaları, kazdıkları hendeklere patlayıcı yerleştirmeleri, barikatlar kurmaları ve branda çekmeleri, çocukların silah ve patlayıcılarla iç içe büyümesine yol açıyor. Terörist saldırılar çocukları öldürüyor. Teröristlerin döşediği mayın ve patlayıcıların, oyuncak zannedilip oynadıkları sırada infilak etmesi sonucu bazı çocuklar yaşamını yitiriyor, bazıları da gözünü, bacağını ve kolunu kaybederek sakat kalıyor. Yaşadıkları travma nedeniyle psikolojik destek verilmesi gereken çocuklar, ileriki zamanda özgürlük ve barış içinde yaşamanın hayalini kuruyor.
Ve uzmanlar, “Şiddetle büyüyen çocuk kendini kontrol edemez” diyorlar.