Yarın akşam yeni yılı kutluyoruz. 365 günü seçimle, savaşla hunharca harcadık, şimdi bunun kutlamasını yapacağız. Planlar hazır. Hazırlıklar son sürat. İster evde kutlansın ister dışarıda illa ki özel bir şeyler hazırlandı. Küçük hediyeler alındı. Büyük ya da küçük yılbaşı ağaçları süslendi, kıyafetler yenilendi ve herkes yeni yılı selamlamaya hazır hale geldi.
Söylediklerim ülkenin bir bölümü için elbette. Yani bizim kesim, yani şanslı kesim için geçerli. Çünkü bir yıl boyunca biz acıları sadece seyrettik, onlar yaşadı. Biz şimdi kestaneli hindi arayışına girmişken ya da internetten yemek tariflerine dalmışken, onlar bırakın hindi alışverişini, evlerinin kapılarından başını çıkarıp sokağa bakabilecek durumda değiller. Çıkmaları yasak, hindi istemiyorlar zaten ama neredeyse ekmek almaları da yasak, okula gitmeleri yasak, okul pencerelerine yeni yıl süsleri asıp küçük dileklerde bulunmaları yasak. Birbirlerine verebilecekleri tek hediye “Cesaret”. Annelerin çocuklarına söyleyebilecekleri en güzel yeni yıl dileği, “Korkma yavrum”.
“Geceyi nerede geçireceğiz” sorusuyla “Bu gece silah sesleri olmadan uyuyabilecek miyiz” sorularının karıştığı bir karşı pencere. Havai fişeklerin yerini bombalanan sokakların, okulların alevlerinin aldığı bir acıklı alternatif parti. Ensesinden vurulan 5 yaşında çocuk, tepelerde “Kaçak çay” polemiği. Neden bir araya gelip Rize çayı içilmez ki, sallama çay da olabilir, yeter ki birlikte içilebilsin. Yeter ki oradaki insanlar o çaylarının yanına ocaklarında tandır ekmeği yapabilsinler, yeter ki çocuklar vurulmasın, ölmesin onlar. Koşarken düşsünler, dizleri sıyrılsın, anneleri öpüp geçirsin.
Onların da yeni yılı olsun…a