Seçim vaatlerinden biriydi asgari ücrete zam. Her partinin göğsünü gere gere meydanlarda dillendirdiği en önemli kozuydu. Ortalama 1300 TL gibi bir rakama tekabül etse de meydanlardaki gürültüler kıstas alınırsa fakir kesim kalmayacak gibi bir izlenim yaratılıyordu. Seçim bitti, Ak Parti tek başına iktidar oldu. Onun da vaatlerindendi asgari ücrete brüt 300 TL gibi bir zam yapmak. Ve yaptı da. Yani bir vaat alışık olmadığımız şekilde yerine getirildi ve asgari ücret 1300 TL oldu. İşveren karşı çıksa da, zammın önemli bir bölümünü devlete yüklemeye çalışsa da sonuçta asgari ücretin 1300 TL olmasına engel olunamadı. Tam da yeni yıla denk gelen bu müjde, asgari ücretli için bir yeni yıl armağanı gibi oldu. Belki de bu rakama güvenip o gece bütçeler aşıldı, kesenin ağzı biraz fazla açıldı. Bir günün beyliği bir gündür denildi. İyi de edildi. Çünkü ertesi gün zaten asgari ücrete yapılan zam, birçok ürüne yapılan azami zamla hortumlanıp “Hüüüüppp” diye geri çekildi. Bunun böyle olacağını öngörmek için kahin olmaya gerek yoktu ama biz yine de şaşırdık. Belki de bu kadar erken geri alınması şaşırttı bilemiyorum.
Elektriğe, ulaşıma, içkiye, sigaraya ve daha birçok kaleme yeni yılın hemen ilk gününde zam geldi. Millet daha piyango biletine ikramiye çıkıp çıkmadığını öğrenmemişti ki asgari ücretine yapılan zammın geri alındığını, amorti bile kazanamadığını öğrendi. Peki sesini çıkaran olacak mı, “Hayır”. “Ya siz bizimle dalga mı geçtiniz” diye soran olacak mı yine “Hayır”. Biz böyle mutluyuz misali herkes cebinden çıkana değil cebine girene bakacak ve olmayan 300 TL’lik zamla mutlu olacak.
İşten çıkarmalar ise kapıda bekliyor. Asgari ücreti ödeme gücü olmayan ya da olup da ödemek istemeyen işveren işçi kıyımına gidecek. 4 kişinin işini 1 kişi çok rahat yapabilir mantığı bizim ülkemizde her daim geçerliliğini korumuştur. Ya da her zaman olduğu gibi işveren elden maaş ödeme yoluna giderek zamdan etkilenmemeyi başaracak.
Böyle geldi böyle gidecek…