Çalıştığım kuruma gelen öğrenciler harıl harıl e-okuldan puan hesaplaması yapıyorlar. Not ortalamasına göre ailelerinden isteyecekleri hediyelerin parasal değeri artacakmış. Takdir gelirse İPhone-4 teşekkür gelirse Samsung galaxy s-5 aldıracaklar.
Benim çocukluğumda bizlere alınan en güzel hediye “roman” veya“hikâye” kitabı olurdu.
O da yaşımıza göre değişirdi. Ortaokula kadar hikâye kitabı ortaokuldan sonra roman alınırdı. Bir de gençliğimizde okuduğumuz beyaz dizi serileri vardı. Onu da çalışmaya başladığımızda kendi paramızla alırdık.
Aslında size bu yazımı içim sızlayarak yazıyorum bir yandan kurumdaki çocukların başarıları için sevinirken. Bir yandan da ülkemin Doğu bölgesinde dört ayı bomboş geçiren eğitim alamayan çocuklar için üzülüyorum. Zavallı yavrucaklar bırakın karne hediyesi konuşmayı okula bile gidemediler.
Ne diyeyim söyleyecek hiç bir şey bulamıyorum!
“Bu ülkede bir şeyleri değiştirebilir miyiz?” diye benim gibi düşünen insanlar sürekli çığlık atıp duruyoruz. Sessiz değil hem de sesli çığlıklar atıyoruz duyan olur mu diye ama duyanlar da bizim gibi sürekli vicdanı ile konuşanlar asıl duyması gereken makamlar “ne annelerin gözyaşlarını ne de doğu bölgesindeki öğretmenlerin, çocukların yardım isteyen çığlıklarını bir türlü duymuyor görmüyorlar.”
Adı belli aslında İÇ SAVAŞ YAŞANIYOR benim ÜLKEMDE.
“Neden böyle?” diye kendi kendime bile soru soramıyorum artık. Bütün her şeyin cevabını biliyorum çünkü.
Haberleri izlemek için elim titreyerek açıyorum televizyonun düğmesini. Ölen her insan bizim kendi çocuğumuz kendi canımız.
Daha 2 gün önce burnumuzun dibine Kilis’te okulların bulunduğu bölgeye Suriye tarafından gelen roket mermisi bir okulun duvarına isabet etti. Şans eseri çocuklardan ölen olmadı. Ama masum bir insan hayatını kaybetti. Bir öğrenci ağır şekilde yaralandı.
Bu hafta PKK Güneydoğu’da bir günde 5 okul yaktı şans eseri çocuklar o gün de hayatta kaldı.
Öyle bir noktaya geldim ki!
Yeter ki küçük masum bedenlere kurşunlar değmesin hayatta kalsınlar da eğitim almasınlar der oldum.
İşte ülkemde ki okullarda tatil zili çaldı ama zil kimin için çaldı bilmiyorum
Çok mu karamsarım?
Hayır, gerçekleri göstermek için farkındalık yapmaya çabalıyorum. Gelin hep beraber bu ülke için elimizi taşın altına sokalım.
Kızım bu yıl benden karne hediyesi olarak 10 adet kitap almamı istedi. Aldığımız kitapları özenle kutunun içine koydu her kitabın başına kısa cümleler yazdı. Kardeşim olur musun diye başlayan bir de mektup yazdı. Hazırladığımız kutu İdil ilçesin de kendi yaşında hiç tanımadığı PKK’dan dolayı okula gidemeyen bir kız çocuğu için yola çıktı.
Bu yazıyı yazarken aldığım güzel haberi de sizinle paylaşmak istiyorum. PKK‘nın iki kere yaktığı Hakkari Şemdinli Altınsu Köyü Atatürk Ortaokulu’nda eğitim gören Sidem Gül Teog’da Türkiye birincisi olmuş. Yokluklar ve yoksunluklar içinde yetişmiş bir kardelen.
Bizim öğrenciler bu başarıyı almış gibi sevinçten ağladım.
Ben bu ülkede yaşayan tüm çocukların aynı eşit derecede özgürce koşup oynamasını ve eğitim almasını dönem ortasında yaşanan karne heyecanını tüm çocukların yaşamasını diliyorum.
Çok zor bir şey mi diledim?
“Eğitimdir ki, bir milleti ya özgür, bağımsız, şanlı, yüksek bir topluluk halinde yaşatır; ya da esaret ve sefalete terk eder.” Mustafa Kemal ATATÜRK