Free weight’de ağırlık antremanı yaparken yetersiz kaldığım hissiyatı kortizol salgılatıyor. Synthol saçmalığı yerine haddinden fazla çaba göstermem gerekiyor, kabaca yırtınmak! Supplement kullanmadığım zaman gelişim gözlemleyemiyorum abdest almadan namaz kılma skalası gibi, sonuç negatif.
(Bir dönem bodybuilding antremanlarına boş sebepler yüzünden ara vermiştim. Geriye dönüp baktığımda sebeplerin önemsizliği mücadeleci ruhumu daha da güçlendirdi.)
Asıl konu parantez öncesi ve yukarıdaki anlatım sonrası yaptığım iç muhakemeydi. Vay be diyordum bu aşama bile benim ne kadar lüks, ne kadar rahat bir hayat sürdüğümün belirtisidir. “Şunun derdine bak hele” dediğinizi duyar gibiyim. Sonuna kadar haklısınız. Çünkü ben müslümanım ve “ümmetimin derdi benim derdim” düşüncesiyle hareket etmek zorundayım. Elimden çok şey gelmeyecek biliyorum. En azından bu bilinç ile sıratı müstakim olabilirim/olmalıyım. Müslümanlar kitle imha silahlarıyla ölürken, her gün doğuda şehit verilirken bazen karnım doymadı az yemek yedim diye, bazen ağrılarım var diye sızlanmak çok samimiyetsiz geliyor! Hastane aciline girince hastalığı nimet saymak gibi eğer bilinçlenmek istiyorsak “herşeye ibretle bakmalı ve gördüklerimizden ibret almalıyız”