Niteliksiz işlere meylederken;
“skolastik bakış açısı yani şerh ettiğim vakit kişisel olarak “tehvid akidesi” diye açıklayabilirim. Ancak felsefi bir durum değil. Kısaca bu doğrultuda yürütmediğimiz zaman işleri “takvim yaprakları azaldıkça” gönül bahçemiz kirleniyor. Su götürmez mutlaklık boşuna mı? Oysa acziyetimiz bile muhtaçtır. Sarışın, esmer, kumral, beyaz demeden her birimiz, her bir adımı sonsuzluğa atıp devam ederken ne kadar nasiplendiğimiz konusunda bilinç sahibi değiliz? Farkındalık devinimi oluşturamıyoruz zihinlerde. İçinde aşk olmayan bedenlerin duruşu yetiyor rengini belli etmeye. Hasebiyle kir biriktiriyoruz, devasa bataklıklar için! Yapabildiğimiz yegane iş budur. Bataklıkta gül biter mi sizce? Orada bolca sinek vardır! Gelin bunu bir kıssa ile tamamlayalım.
Hz. Musa bir gün ellerini göğe açıp “rabbim bana bir yoldaş ver” dedi. Akşam olunca yemeğini yiyecekken bir de baktı ki evde tek damla su yok! Testiler kendileri susamış. Nasıl varırım çeşmeye diye sızlanırdı. Kapı vuruldu açtı bir derviş geldi, bir akçe istedi. Hz. Musa onun eline bakraçları verip git çeşmeden su doldur getir dedi. Derviş de bakraçları doldurup getirdi çeşmeden, ona bir akçe verip gönderdi Hz. Musa...
Sonra ellerini göğe açıp yakardı yeniden Rabbine “rabbim bana bir yoldaş ver” Hızır yanına oturuverdi. Seninle nasıl yoldaş olacağız ey Musa geldik gördük ki “sen bir iş gördürmeden yolda kalan aciz bir dervişe bile tek bir akçe vermezsin”. Kendine bir yoldaş arar isen artık sen benim arzularıma uyacaksın. Arkadaşı Yuşa, Hz. Musa’ya dedi ki; (Yuşa’da o zamanlar peygamber idi ama hüküm sahibi değildi. O çağlarda hüküm sahibi Musa Peygamber idi).
Hızır’ın ne türlü incelikler bildiğini bilirim, bu yüzden gücüm yetmez ona yoldaşlık etmeye dedi ve ayrıldı.
“O vakit ne gelirse başa yoldaşdan değil yoldandır”.
Not: Haşa peygambere olumsuz bir ima atfetmek gibi durumumuz olamaz, sadece ibret alıyoruz