Hz. İsa henüz çarmıha gerilmeden doğmuş olan Roma İmparatoru Caligula’nın çok sevdiği bir atı vardı.
Türkçe karşılığı “Hızlı” veya “Çabuk” olan “İncitatus” idi At’ının adı.
Bu at ile 18 seyis ilgilenirdi.
Tarihçi Suetonius’un anlattığına göre İncitatüs, fildişinden yemliği olan mehmerden bir ahıra ve mor battaniyelerle birlikte kıymetli taşlarla süslü bir tasmaya sahipti.
İmparator At’ı için adı Penelope olan kısrak bir eş bile ayarlamıştı.
Caligula atını tüm tanrıların bileşimi ilan etti ve bir çeşit tapınma sağladı.
Bana göre buraya kadar ilginç bir şey yok… Esas ilginç olan, bu ata tapınanların da var olmasıdır. Bir kişinin akli melekelerini yitirip, atını mistik güçlere sahip ian etmesi ancak psikiyatrları ilgilendirir,
Peki ya, ister korkudan, isterse saygıdan veya cahillikten, bu ata tapınanlar hangi bilimin ve hangi anlayışın konusu olurlar…
Ben bilmiyorum.
Şimdi Caligula’nın Tanrıların Bileşimi olarak lan ettiği atına yeniden dönelim.
Caligula, Senato’danpek mutlu değildi.
Senato’nun kalitesini yükseltmek amacına yönelik çalışma yapacağını söyleyerek atını “Senatör” ilan etti.
Öyle ya! Özel akşam yemeklerine atını davet ederdi. At gelince, evde bulunan kişiler, saygın bir konuk gelmişçesine atı karşılar ve ona öyle davranırlardı.
İmparatorun en yakın dostu olan at elbette senatör olacaktı.
Bu olaylar tarihi bir gerçektir.
Atına bile senatörlerden daha fazla güvenen figürüdür Caligula.
Zaten ondan bir müddet sonra İmparator olan Hadrianus’ta Senato’dan şikayetçiydi. Hatta, bu günkü yalaka ve yağcıların, Roma Dönemi versiyonları olan şairler İmparator’a “Senato’nun Lağvedilmesini” önerirler.
Fakat imparator akıllıdır buna karşı koyar ve: “kesinlikle Senato kalmalıdır. Senato’nun varlığı, benim kararlarımı meşrulaştırmaktadır…” der.
Şimdi At’ların “Senatör” olduğu bir Senato’nun siyasal varlığından söz edilebilir mi? Elbette edilemez.
Bazen Senato’lar, Monarşilere giydirilmiş demokrasi elbisesi işlevi görürler…
Caligula’nın atının altın tasması vardı.
Senato üyelerinin çıkarına hizmet eden bir ekonomik sistem herhalde altından bir tasmadır.
Peki bu kamuoyuna nasıl anlatılacak?
Hiç sorun yok, o zamanda yalaka ve kişiliksiz aydınlar vardı…
Bu günde var…
Bazıları paranın şıntırtısına, bazıları da insan çığlıklarına koşar.
Bazılarının kulakları, insan çığlıklarına kapalıdır.
Veya paranın şıntırtısı öylesine büyülüdür ki, o büyü içerisinde hiçbir çığlık duyulmaz.
Ha sahi, ne oldu “açılımım bülbülleri?”
Neyse biz yine Caligula’nın Atına gelelim…
Hiç olmazsa o at, kimseyi kandırmamış ve kimseyi fikren zehirlememişti.