Aytekin’e…
Duymak için sıcaklığını bir el aradım
Merhaba deyip sıktığımda Anladım ki; yoklar
Düşünürken ne çoktular…
Bir duble rakıdan sonra çoğaldılar.
Sözcüklerle yırtıldı karanlıklar.
Aşmak için aydınlığa giden yolları,
Çağırdığımda; Anladım ki yoklar.
Uçuşan her bilginin peşinden koştum,
Bilgi servetim engin dağları aştı.
Yedeğimde taşıdım, ömrümün her anında
Kırılan bir dalı, akan gözyaşını,
Tamire kalktığım da; Anladım ki yoklar.
Ve fırtınalarda sığınacak adacıklar oluşturdum.
İhtiyarlık ve düş kırıklığının yarattığı sularda,
Bitkin ve yorgun bedenini dinlendirmek için
Bir ada aradığım da; Anladım ki yoklar.
Onlar hep vardı; dün, bugün, yarın
Ve gelecekte ve geçmişte…
Olmadıkları zaman bile oradaydılar;
Cenazelerde ağlayıp, düğünlerde oynadılar
Var olacakları yolları aradılar.
"Haydi Yola!" diye bağırdığımda; Anladım ki yoklar.
Anladım ki bu yoklardır yaratan Spartaküsleri ve öldüren
İbn-ı Rüşt'leri yetiştiren ve gömen onlardır.
Onlardır, özgürlüklerin peşinden koşup yakaladığında yok eden.
Yok oldukça çoğalan, çoğaldıkça yok edilen.
Onlardı putları tanrılaştırıp, tanrıları putlaştıran
Onlardı alkışlayarak kahramanları öne süren
ve idamlarını sessizce seyreden
Ve onlardı öldürdükleri tanrılarının kanını
alınlarına süren.
Budist'e rahmet okuyan,
Müslüman'a İstavroz çıkaran,
Yahudi'ye beş vakit namaz kılandır onlar…