Burası Adana’da “yeni kent” olduğu söylenen “Pınar Mahallesi…”
Çevreye öylesine saygılıyız ki, ev yapmak için kestiğimiz ağacın fotoğrafını salonumuza asar, romantik duygularla seyrederiz.
Biz çevreciyiz; otları, çimenleri betona gömer, araçlarımıza oto park yaparız; hemen köşesine de oynasınlar diye çocuklarımız için suni çim alanları yaparız.
Yeşilin gerçeğine düşman sahtesine aşığız…
“Öyle bir yerdeyim ki / Ne karanfil ne kurbağa/ Öyle bir yerdeyim ki
Bir yanım mavi yosun çalkalanır sularda…”
Şu tabloya bakın “Son Mohikan” Son Cengaver”… Hani Atatürk diyordu ya: “Ey ağalar beyler, Toroslara çıkın bir bakın. Nerede kara bir yörük çadırı görürseniz, dumanı da tütyorsa dünyada hiçbir güç bizi asla yenemez…”
Dostum dostum güzel dostum/ Bu ne beter çizgidir bu
Bu ne cıldırtan denge/ Yaprak döker bir yanımız / Bir yanımız bahar bahçe…”
Bu fotoğrafı görünce aklımdan bunlar geçti.
Üretim, tüketime karşı,
Paylaşım, sahip olmaya karşı
Toprak ve çamur, betona karşı…
Duygular makineleşmeye karşı…
“Öyle bir yerdem ki / bir yanım çığlık çığlığa…”
Kentsel dönüşüm insanlığa hayırlara vesile olsun…