Sıvas olaylarının üzerinden 31 yıl geçti. 31 yıl önce 2 Temmuz tarihinde Cumhuriyetin temellerinin atıldığı Sıvas'a "Cumhuriyet burada kuruldu, burada yıkılacak" sloganları atanlar, Pir Sultan Abdal Şenliklerine katılan aydınları Madımak Otelinde kıstırtılar(!)
Güvenlik güçlerinin hiçbir önlem almadığı, siyasilerin sadece seyrettiği olaylar yüzyıllarca unutulmayacak, hatırlandıkça insan olanlarının yüreğini yakacak bir katliama dönüştü.
33 aydın adeta diri diri yakılarak öldürüldü.
İnsanlıktan nasibini almamışlar, "hangi kışkırtma insanların yakılarak öldürülmesini haklı çıkarır?" sorusuna yanıt aramadan utanmadan Aziz Nesin'i olayların sorumlusu olarak göstermeye çalıştılar.
31 yıldır bu acı insanların yüreğindeki tazeliğini koruyor. Her 2 Temmuzda bu ateş daha bir yakıyor yürekleri.
Bu konuda adaletin yerini bulmaması ise acıları daha bi katmerliyor.
Ancak durumu daha vahim hale getiren ise bu acının unutturulmak istenmesi. Oysa ki unutulması gereken şey nefrettir. Acıyı unutturmaya çalışmak yerine bu acı olayların toplumda ortaya çıkardığı ayrışmayı, kamplaşmayı, düşmanlığı ortadan kaldırmak gerekir. Bunun için de Sıvas'ta ortaya çıkan büyük acılar "ortak acı" olarak kabul edilmeli, ayrışma yerine bu anlayışa hizmet edilmelidir.
Oysa ki yaşanan acıların hiç yaşanmamış gibi üstünün örtülmeye çalışılması, acıları nefrete dönüştürür. Buradan bakıldığında AK Parti'nin Cumhurbaşkanı adayını hemen Sıvas olaylarının yıldönümü arifesinde açıklanmasının açıklaması yoktur.
Belki niyet bu değildir ama bir özensizlik olduğu da açıktır.
Artık anlayışı değiştirmeli, acıları unutturmak yerine nefretti unutturmalıyız.
Çünkü acılarını paylaşmayan toplumların, ortak idealleri de olmaz...