Bu konuda birkaç kez yazmış ve zaman geçirilmeden devletin ciddi önlemler almasının zamanının geçmeye başladığını söylemiştim.
Bu öngörüler benim tespitim değildi. Suriyeli sığınmacılar sorununa sağduyu ile yaklaşan ve onların sorunlarıyla ilgilenip, onlara destek olanların tespitleriydi. Ben sadece o düşünceleri bu sütunlardan paylaştım. Çünkü sorun giderek içinden çıkılmaz hal alıyordu.
Çeşitli illerde başlayan Suriyelilere karşı tepkiler artık tepki olmaktan çıktı. Neredeyse nefrete dönüşüyor.
Adana’da dilenen Suriyelileri her yerde görmek mümkün. Kaçak çalışanları, kavşaklarda su satan küçücük Suriyeli çocukları...
Suça karışanların sayısı da azımsanacak gibi değil.
Gaziantep’te yaşanan ise kaynaklanan olumsuzlukların zirve noktası. Suriyeli kiracı ev sahibini bıçakla yaradı ve ölümüne neden oldu.
Bütün bunlar yaşanırken yapılan tek şey kamuoyuna “sağduyu” çağrısı.
Suriyeli sorunu lafla çözülmez. “Suriyeli sorunu” diyorum çünkü sorun haline gelmiştir bu durum. Şanlıurfa’da Suriyeli gençlerin kızlara sözlü tacizlerinin ortaya çıkardığı gerginliğin benzerlerinin yaşanacağını öngörmek falcılık sayılmaz.
Bu ve benzeri olayların da daha büyük ve önüne geçilmez vahim durumlara yolaçacağı ortadadır. Bu insanların misafir olarak geldikleri ülkemizde misafir gibi davranmaları gerekiyor. Tabi bizler de misafirperverliğimize uygun olarak yaklaşmalıyız. Ama iki ayaklı bir köprü. Bizlerin iyi niyetinin kötüye kullanılması da kabul edilebilir bir şey değil.
Her ne kadar halkımıza bu konuda büyük görev düşse de sosyal sorunlara karşı sosyal önlemleri alması gereken devletin sorun çözücü olması gerekmektedir. Bu konuda şimdiye kadar geç kalındı. Ancak bir yerden başlanmalı artık. Yoksa bu sorunlar iki toplum arasında uzun yıllar silinmeyecek köklü bir nefret oluşturabilir. Bunu kimsenin arzu ettiğini sanmıyorum.
O zaman harekete geçme zamanı...