Bu kentte insanı kendine bağlayan bir şey var.
Bağımlılık yapıyor Adana...
Adana’da doğmaya da gerek yok. Bir süre Adana’da yaşadığınız zaman zaten otomatik olarak Adanalı oluyorsunuz ve kendinizi ait hissediyorsunuz. Şalgam içmenin, kebap yemenin ya da Menderes Bulvarı’nda benzin tüketmenin farkına varıyorsunuz. Adana’nın sıradan şeyleri öyle bir bağımlılık yapmış ki bunu ancak Adana’dan başka bir şehre gittiğinizde anlıyorsunuz.
Dedim ya doğmaya gerek yok, zaten doyuyorsun.
Adana’da kimse aç kalmaz.
Çok istediğiniz ve beğendiğiniz, gördüğünüzde hayranlığınızın arttığı bir yere gittiğinizde bile Adana’yı özlüyor, orayı Adana ile kıyaslıyorsunuz.
Hatta gittiğiniz yeri o kadar çok seviyorsunuz ki, “Evet asıl burada yaşamak lazım” bile diyebiliyorsunuz. Gerçekten de orası yaşanacak yerdir! Ancak Adana’dan vazgeçemiyorsunuz ve başlıyorsunuz Adana’ya olan özleminizi sıralamaya...
Adana; birçok kentlinin sizi kendisine hemşeri olarak kabul ettiği bir yer.
Bırakın Mersin, Tarsus, Osmaniye, İskenderun ve Antakya’yı Şanlıurfa, Mardin, Adıyaman ve hatta Diyarbakırlı biri ile Adana dışında karşılaşsanız size hemşeri muhamelesi yapar. O kentlere gittiğinizde de sizi Adana’daymış gibi rahat ettirirler.
Değişik bir kimyası vardır kentin! Herkes kendi halinde ve hoşgörülü. Kimse kimsenin yaşam tarzına karışmaz, saygıyla karşılar. Başka kentlerde pek olmayan bir özelliktir.
Kimse kendisini Adana caddelerinde gezerken yabancı ya da ötekileşmiş hissetmez.
Çok özellikli bir kent değildir Adana... Özellikleri vardır da çok gözönünde değildir. Görmezsiniz bunu; yaşarsınız, hissedersiniz... Ama sıradan gördüğünüz o özelliklerdir insanları Adana’ya bağlayan. Adanalı kent dışına çıktığında döneri her yerde yer ama kebabı sadece Adana’ya yer. Mümkünse tablada...
Başka memleketlerin havasının karıştığı şalgamı da rakısının yanına koymaz Adanalı. Biraz küfürbazdır insanı. En çok da başka kentlerde kebabın yanına pilav koyanlara söver ama incitmeden!
Bir başkadır Adana; herkesin sevdiği ama kimsenin yüceltmediği.
Ve vazgeçemediği...