Adana için güneşli, Ankara için karlı, Türkiye için kara bir gündü...
1993 yılının 24 Ocak’ı... Bir Pazar günü...
Mesleğe başladığım ilk yıllardı. Sakin bir Pazar günü gazetede otururken telefon çaldı. Arayan kardeşimdi. Ağlamaklı bir sesle Uğur Mumcu’nun öldürüldüğünü söyledi.
Sonrasında ağlamaklı gözlerle ayrıntıları takip ettik televizyondan.
Türkiye’nin en saygın gazetesinin baş yazarı Renault 12 marka arabasına binmiş, kontağı çevirmiş o anda tüm Türkiye’yi zifiri bir karanlık kaplamıştı.
Sürekli tehdit aldığı için eşi ve çocuklarının beklemesini söylemişti, önce kendi binmiş arabaya ve bir tehdit varsa sadece kendini riske atmıştı.
O Türkiye’de aydınlığın en önemli temsilcilerinden olduğu için hedef alınmıştı. Atatürk Cumhuriyeti, Anadolu Aydınlanmasıydı O’nun şahsında hedef alınan...
“Hırsızın sağcısı solcusu, dincisi, dinsizi olmaz” diyordu...
Aynı şeyi terör için de söylüyordu.
Memleketimde hırsızların uğursuzların maskesini indirmişti, terör destekçilerinin, sahte dincilerin ve sahte demokratların...
O yüzden hedefti.
Ama o hiç korkmadı, üstüne üstüne yürüdü namussuzun, kalleşin...
“Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olunmaz”ın ne anlama geldiğini de ondan öğrendik. Ondan onca çok şey öğrendik ki... Hala da öğreniyoruz.
Ülkemin yaşadığı her sıkıntıda, her hırsızlıkta, her terör eyleminde onu hatırladım. “Acaba yaşasaydı bütün bu olan biten uğursuzlukları Uğur Mumcu nasıl kaleme alırdı” diye düşünmeden edemedim. Ergenekon’u, Balyaz’u, Şike Davası’nı, 17-25 Aralık’ı ve diğerlerini nasıl dinlerdik onun ağzından!
Kanlı cinayetleri, terör eylemlerini nasıl anlatırdı köşesinde!
Uğur Mumcu’nun ışığı bütün bu karanlıkları aydınlatmaya yeterdi eminim...
Aradan geçen 22 yılda ne de çok aradık onu... Onun gazeteciliğine, namuslu bakış açısına ve insanlığına ne çok ihtiyacımız var. Her geçen gün de artıyor.
Halkın seni unutmadı, unutmadık.
Seni unuttuğumuz gün zaten dürüstlüğü, namussuza karşı durma, yurtseverliği unutmuşuz demektir.
Unutmadık, unutmayacağız...